อวิ๋นเจิงกับจางซวีอาเจียนอยู่นาน
ทุกครั้งที่คนหนึ่งกำลังจะฝืนกลั้นได้ พอได้ยินเสียงอีกคนอาเจียน ตนก็พลอยอาเจียนตามไปด้วย
เย่จื่อไม่รู้ว่าทั้งสองจะอาเจียนไปอีกนานเพียงใด จึงได้แต่ให้คนไปหาน้ำมา พอถึงเวลาจะได้ช่วยอวิ๋นเจิงล้างหน้า
กว่าทั้งสองจะอาเจียนจนแทบไม่มีอะไรให้สำรอกออกมาแล้ว ก็ยังคงขย้อนอยู่เป็นระยะ
ผ่านไปราวสองเค่อ ทั้งสองจึงฝืนหยุดอาเจียนได้ในที่สุด
อวิ๋นเจิงหน้าซีดเผือดเดินออกจากดงไม้เล็ก ๆ ก็เห็นทุกคนพากันมองมาที่ตน
“มองอะไรกัน?”
อวิ๋นเจิงยิ้มพลางถลึงตามองทุกคน “เปิ่นหวังจิตใจเมตตา ไม่เคยฆ่าคนมาก่อน! พวกเจ้าคิดว่าเปิ่นหวังจะเหมือนพวกสัตว์เดรัจฉานกระหายเลือดอย่างพวกเจ้าหรือ?”
“ฮ่า ๆ...”
ได้ยินคำพูดของอวิ๋นเจิง ทุกคนต่างพากันหัวเราะลั่น
เสียงหัวเราะของทุกคนทำให้บรรยากาศสังหารในที่นั้นค่อย ๆ สลายไป
ยามนี้ซินเซิงเพิ่งได้สติ รีบวิ่งเข้าไปประคองเขา
“ไม่ต้องประคอง ไปเอาน้ำเกลือมาให้ข้าก็พอ อ้อ เอามาให้จางซวีด้วย”
อวิ๋นเจิงโบกมือให้ซินเซิง ยืนกรานว่าจะเดินออกไปเอง
อาเจียนจนเป็นเช่นนี้ก็น่าอับอายมากแล้ว
หากแม้แต่เดินยังไม่มั่นคง ยิ่งน่าอับอายเข้าไปใหญ่
อีกด้านหนึ่ง จางซวีเพิ่งหันกลับมา ก็เห็นอวิ๋นเจิงที่ใบหน้าเปื้อนเลือด
แม้เขาจะอาเจียนจนไม่มีอะไรเหลือแล้ว ก็ยังเกือบอาเจียนออกมาอีกครั้ง
จางซวีรีบหันหลังกลับ หลับตาแน่น แล้วเอ่ยเสียงเจ็บคอว่า “ท่านอ๋อง... ท่านล้างหน้าก่อนเถิด!”
“ข้าถามหน่อย เจ้าเป็นถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?”
อวิ๋นเจิงเจ็บคอเล็กน้อย สีหน้าดำคล้ำขณะมองจางซวี “ยังมีหน้ามาพูดอีก! เดิมทีข้ากลั้นไว้ได้อยู่แล้ว เพราะเจ้าอาเจียนนั่นแหละ ข้าถึงกลั้นไม่อยู่!”