ซู่จ้านนำองครักษ์สิบกว่าคนเร่งเดินทางไปยังหมางชื่อ
ตลอดทาง ซู่จ้านครุ่นคิดถึงหนทางพลิกสถานการณ์ของซีฉวี
ทว่าคิดไปคิดมา ก็ยังหาหนทางที่ดีนักไม่พบ
หากต้าเฉียนเปิดฉากบุกซีฉวีเต็มกำลังจริง หนทางรับมือที่ดีที่สุดของซีฉวีก็คือแผนการที่เขาหารือกับฉินผู่ไว้ในคืนก่อนออกจากนครหลวง
สละดินแดนอีกฝั่งแม่น้ำเกอหม่า รวมถึงหุนกู่ แล้วหดกำลังพลรักษาพื้นที่ ปักหลักป้องกันจุดที่ข้ามแม่น้ำได้สะดวกไม่กี่แห่ง พร้อมระดมกองกำลังหนักต้านทานข้าศึกจากทิศซาเจีย
เช่นนี้ พวกเขาก็จะถอนทหารหลายหมื่นนายที่กำลังปราบกบฏแถบหุนกู่ และกองทัพนับแสนของหลัวปู้ตันเจิงกลับมาได้ทั้งหมด
นี่คือกองทัพเกือบสองแสนนายเชียว!
แม้แบ่งทหารแสนหนึ่งไปป้องกันจุดข้ามแม่น้ำที่สะดวกเหล่านั้น ก็ยังเพิ่มกำลังพลอีกแสนหนึ่งให้แนวป้องกันซาเจียได้
เช่นนี้ ต่อให้อวิ๋นเจิงมีความสามารถเพียงใด หากคิดยึดซีฉวี ก็ใช่ว่าจะทำได้ง่ายดาย
แต่หากพวกเขาตัดใจสละดินแดนเหล่านั้นไม่ลง กองทัพบนฝั่งตะวันออกของแม่น้ำเกอหม่าก็อาจถูกกวาดล้างจนสิ้น!
หากถึงยามนั้น ก็จะเสียทั้งคนทั้งแผ่นดิน!
ยามควรสละก็ต้องสละ!
นี่คือหนทางที่มั่นคงที่สุด
การชิงลงมือโจมตีในยามนี้มีความเสี่ยงสูงเกินไป
พวกเขายกดินแดนเหล่านั้นให้ต้าเฉียนโดยสมัครใจ ครั้นถึงเวลายังสามารถยุยงให้ประชาชนก่อความวุ่นวาย ใช้วิธีเดียวกับที่อวิ๋นเจิงใช้จัดการหุนกู่เล่นงานต้าเฉียน ทำให้ต้าเฉียนมัวแต่ดับไฟจนไม่มีเรี่ยวแรงพอจะยกทัพมาปราบซีฉวี
หากทำได้ พวกเขายังอาจเล่นงานข้าศึกด้วยการจู่โจมเสบียงและเส้นทางลำเลียง