เมื่อเสิ่นควนออกคำสั่ง กองทหารองครักษ์ของอวิ๋นเจิงก็ลงมืออย่างรวดเร็ว
ไม่ทันไร อู๋เซิงไท่กับพวก รวมถึงคนหลายคนที่กำลังต้มยาสมุนไพร ก็ถูกควบคุมตัวไว้ทั้งหมด
เหตุการณ์พลิกผันกะทันหันทำให้ทุกคนตกตะลึง แม้แต่อวิ๋นเจิงยังงุนงงอยู่บ้าง
“เกิดเรื่องอันใดขึ้น?”
อวิ๋นเจิงขมวดคิ้วมองเสิ่นควนที่มีสีหน้าเต็มไปด้วยไอสังหาร
“ทูลท่านอ๋อง น้ำนี้เกรงว่าจะมีพิษพ่ะย่ะค่ะ!”
เสิ่นควนอ้าปากสูดลมหายใจเย็นสองครั้งโดยไม่รู้ตัว ก่อนกล่าวต่อว่า “ดื่มน้ำนี้แล้ว ในปากกับลิ้นแสบร้อนอย่างยิ่งพ่ะย่ะค่ะ!”
แสบร้อนอย่างยิ่งหรือ?
อวิ๋นเจิงหันไปมองอู๋เซิงไท่
คงไม่กระมัง?
หรืออู๋เซิงไท่ผู้นี้เป็นไส้ศึกที่ผู้ใดส่งมา?
“ท่านอ๋อง โปรดทรงพิจารณาด้วยพ่ะย่ะค่ะ!”
อู๋เซิงไท่ได้สติกลับมาในที่สุด ร้องคร่ำครวญว่า “ข้าน้อยไม่กล้าคิดปองร้ายท่านอ๋องเป็นแน่ น้ำนี้...น้ำนี้ดื่มแล้วก็เป็นเช่นนี้พ่ะย่ะค่ะ! ข้าน้อยเคยกราบทูลท่านอ๋องไปแล้ว! ขอท่านอ๋องโปรดทรงไต่สวนให้กระจ่างด้วยพ่ะย่ะค่ะ!”
เคยกล่าวแล้วหรือ?
อู๋เซิงไท่เคยบอกพวกเขาไว้จริง ๆ
“ท่านอ๋อง โปรดทรงพิจารณาด้วยพ่ะย่ะค่ะ! น้ำนี้ก็เป็นเช่นนี้เอง...”
“ท่านอ๋อง คนงานในเหมืองหินล้วนดื่มน้ำนี้พ่ะย่ะค่ะ น้ำนี้...น้ำนี้ไม่มีพิษจริง ๆ!”
“แรก ๆ จะแสบร้อนอยู่บ้าง ไม่นานก็หาย ทั้งร่างยังอุ่นสบาย...”
“ขอท่านอ๋องโปรดทรงไต่สวนให้กระจ่างด้วยพ่ะย่ะค่ะ...”
“หากท่านอ๋องไม่ทรงเชื่อ ข้าน้อยดื่มให้ทอดพระเนตรต่อหน้าก็ได้พ่ะย่ะค่ะ...”
ทุกคนต่างร้องคร่ำครวญ อธิบายกันเสียงระงม