ตลอดทั้งคืน อวิ๋นเจิงและพวกเขาก็ไม่ได้รอพบการจู่โจมจากเป่ยหวน
ผลลัพธ์เช่นนี้กลับเกินความคาดหมายของอวิ๋นเจิงอยู่บ้าง
เป่ยหวนถึงกับไม่สนใจพวกเขาเลยหรือ?
นี่มันคิดจะเปิดโอกาสให้พวกเขาสังหารหมู่ชนเผ่าต่าง ๆ รอบทุ่งหญ้ามู่หม่าหรืออย่างไร?
ช่างผิดปกติเสียจริง!
อวิ๋นเจิงเต็มไปด้วยข้อกังขา จึงสั่งให้กองทัพเตรียมออกเดินทาง
เสบียงและสิ่งของที่ยึดมาได้จากเผ่านี้และพกพาสะดวก พวกเขานำไปทั้งหมด ส่วนหญ้าแห้งที่ขนย้ายลำบากก็จุดไฟเผาจนหมด
วัวและแพะของเผ่านี้ก็ถูกพวกเขาสังหารจนสิ้น แม้จะนำไปด้วยไม่ได้ แต่ก็ไม่อาจทิ้งไว้ให้ศัตรู
ส่วนม้ากว่าสองพันตัวในเผ่า พวกเขานำไปทั้งหมดพอดี จะได้ใช้บรรทุกสิ่งของบางส่วน
ก่อนออกเดินทาง อวิ๋นเจิงไปยืนตรงหน้าหัวหน้าเผ่า เอ่ยเสียงเย็นชาว่า “ช่วยบอกแม่ทัพของทหารไล่ตามที่อยู่ด้านหลังให้ข้าทีว่า เปิ่นหวังยึดถือกฎของทุ่งหญ้าพวกเจ้า แต่พวกเจ้าก็ต้องปฏิบัติตามกฎของเปิ่นหวังเช่นกัน!”
“คนบาดเจ็บสาหัสเหล่านี้ เปิ่นหวังจะฝากไว้ในเผ่าของพวกเจ้า! เมื่อศึกนี้สิ้นสุด เปิ่นหวังจะนำสิ่งของมาแลกตัวพวกเขากลับไป!”
“หากพวกเจ้ากล้าสังหารคนเหล่านี้ ครั้งหน้าเมื่อเปิ่นหวังยกทัพเข้าทุ่งหญ้า ที่ใดมีม้าผ่าน ที่นั่นจะไม่เหลือแม้แต่ไก่หรือสุนัข!”
กล่าวจบ อวิ๋นเจิงก็นำทัพจากไป
ผู้บาดเจ็บสาหัสเหล่านี้ไม่อาจติดตามพวกเขาเดินทางไกลและบุกตะลุยต่อได้อีก
หากฝากพวกเขาไว้ในเผ่านี้เพื่อรักษาบาดแผล อย่างน้อยก็ยังมีโอกาสรอดชีวิต
หากพาพวกเขาบุกตะลุยทางไกลต่อไป พวกเขาคงทนไม่ถึงวันที่กลับไปยังซั่วฟาง
หวังว่าคำเตือนของตนจะได้ผลกับคนเหล่านี้
มิฉะนั้น คราหน้าหากบุกเข้าเขตเป่ยหวน ก็อย่าหาว่าเขาไร้เมตตา