หนึ่งวันต่อมา เจียเหยาได้รับคำสั่งให้เดินทางมาถึง
“โหลวอี้ ไอ้หลานเต่า ออกมาโขกศีรษะให้ท่านปู่สามครั้งเดี๋ยวนี้ แล้วท่านปู่จะถอนทัพทันที!”
“จะเป็นไอ้หลานเต่าก็ต้องมีสำนึกของไอ้หลานเต่าสิ!”
“มา ๆ ตะโกนตามข้าสิ ไอ้หลานเต่า...”
“ไอ้หลานเต่า...”
ยามเจียเหยามาถึง ฉินชีหู่กำลังนำกองทัพอาภรณ์โลหิตด่าท้าศึกอยู่นอกเมืองกุยเป้ย
ทว่าไม่ว่าพวกเขาจะด่าทออย่างไร กองทัพศัตรูก็ไม่ยอมออกจากเมืองมารบ ทั้งยังไม่ส่งคนมาประลองทัพด้วย
ฟังเสียงด่าทอที่ฟังไม่ได้ศัพท์แล้ว เจียเหยาก็อดส่ายหน้ายิ้มมิได้
ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเรื่องนี้ต้องเป็นความคิดของอวิ๋นเจิงแน่นอน
แต่การคิดใช้วิธีด่าท้าศึกบีบให้กองทัพศัตรูออกมารบ นับว่าไร้เดียงสาไปสักหน่อย
อย่างมากก็ทำได้เพียงบั่นทอนขวัญกำลังใจของศัตรูเล็กน้อยเท่านั้น
ไม่นาน เจียเหยาก็เดินตามกองทหารองครักษ์ของอวิ๋นเจิงไปพบเขาบนเนินสูง
ยามนี้ เมี่ยวอินกับเสิ่นลั่วเยี่ยนต่างเอนกายอยู่ข้างอวิ๋นเจิง มองจากไกล ๆ ให้ความรู้สึกราวกับเขากำลังโอบซ้ายประคองขวา
เมื่อเห็นเจียเหยามาถึง เสิ่นควนซึ่งคุ้มกันอยู่ไม่ไกลก็รีบก้าวมาคารวะทันที “แม่ทัพน้อยคารวะฮูหยินเจียเหยา!ฝ่าบาททรงกำชับไว้แล้ว ฮูหยินไปหาได้เลย”
“อืม”
เจียเหยาพยักหน้าเบา ๆ ก่อนก้าวไปหาอวิ๋นเจิง ยังไม่วายหยอกเย้า “ท่านอ๋องช่างรู้จักหาความสำราญเสียจริง!”
เมื่อได้ยินเสียงเจียเหยา เสิ่นลั่วเยี่ยนกับเมี่ยวอินก็หันกลับมา
“เจ้าจะมาหาความสำราญด้วยหรือไม่?”
เมี่ยวอินหยอกเย้าเจียเหยา “ข้าจะยกที่ให้เจ้า”
ใบหน้างามของเจียเหยาแดงเรื่อ ทว่านางกลับยิ้มหวาน “ช่างเถิด ข้าไม่แย่งความโปรดปรานกับพวกเจ้าหรอก”
“โอ้ หรือว่าเจ้าหึงหวงแล้ว?”