รุ่งเช้าวันถัดมา ทหารองครักษ์หน้าพระที่นั่งจำนวนมากหลั่งไหลเข้าไปในวัดต้าฉือ
วัดต้าฉือถูกกวาดล้างจนว่างเปล่า แม้แต่พระสงฆ์เดิมของวัดจำนวนมากก็ถูกเชิญออกไป มีเพียงเจ้าอาวาสกับพระสงฆ์ชั้นผู้ใหญ่จำนวนหนึ่งเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้อยู่ในวัดต่อ
แน่นอนว่าอวิ๋นเจิงกับพวกย่อมไม่อยู่ในรายชื่อผู้ถูกขับออกไป
จนกระทั่งยามพลบค่ำ ขบวนเสด็จของฮ่องเต้เหวินจึงเข้าสู่วัดต้าฉือได้
อวิ๋นเจิงรออยู่ตรงทางเข้าห้องฌานบนเขาด้านหลังแล้ว
“กระหม่อมถวายคำนับเสด็จพ่อ”
“ถวายคำนับฝ่าบาท!”
เมื่อเห็นฮ่องเต้เหวิน อวิ๋นเจิงก็รีบนำองครักษ์ส่วนตัวเข้าคารวะ
ฮ่องเต้เหวินปรายตามองทุกคน ก่อนพยักหน้าเล็กน้อย “ลุกขึ้นเถิด!”
“ขอบพระทัยเสด็จพ่อ” “ขอบพระทัยฝ่าบาท”
ทุกคนทยอยลุกขึ้น
“คนของเจ้าอยู่ที่นี่ ส่วนเจ้าตามเรามา!”
ฮ่องเต้เหวินรับสั่งแล้วเดินไปยังห้องฌานของตน
อวิ๋นเจิงตามฮ่องเต้เหวินมาถึงหน้าห้องฌาน พระองค์ก็รับสั่งกับโจวไต้ต่อว่า “คุมเชิงอยู่ห่างออกไปห้าสิบก้าว หากเราไม่อนุญาต ห้ามผู้ใดเข้าใกล้!”
“พ่ะย่ะค่ะ!”
โจวไต้รับคำสั่ง
เมื่อฮ่องเต้เหวินกับอวิ๋นเจิงเข้าไปในห้องฌานแล้ว โจวไต้ก็ปิดประตูให้ทันที ก่อนนำคนไปตั้งกำลังคุมเชิงห่างออกไปห้าสิบก้าวอย่างรวดเร็ว
“ปัง!”
ทันทีที่ประตูปิด ฮ่องเต้เหวินก็เตะก้นอวิ๋นเจิงไปหนึ่งที
“...”
อวิ๋นเจิงทำหน้าดำคล้ำ “เสด็จพ่อ เตะกระหม่อมโดยไม่มีเหตุผลเช่นนี้ไม่เหมาะกระมัง!”
ตาแก่นี่ติดเป็นนิสัยไปแล้วหรือไร?
อยู่ดี ๆ ก็มาเตะเขาทีหนึ่ง?
“เจ้าคิดว่าเราไม่รู้หรือว่าเมี่ยวอินอยู่กับเจ้า?”
ฮ่องเต้เหวินเบิกตาถลึงมองอวิ๋นเจิง “อย่างไรนางก็เป็นพระชายารองที่แต่งตั้งอย่างถูกต้องของเจ้า ต่อให้นางมีใจขุ่นเคืองเรา ไม่อยากพบเรา อย่างน้อยก็ไม่ออกมาคารวะสักหน่อยหรือ?”