รุ่งเช้าวันถัดมา ลู่ซิงนำทหารม้าเป่ยหวนหนึ่งหมื่นนายมาถึงเมืองโหลวชง
ลู่ซิงยังไม่ทันได้พักหายใจ ก็รีบติดตามปู้ตู้เกินและเหล่าแม่ทัพเป่ยหวนไปเข้าเฝ้าเจียเหยา
เมื่อได้พบเจียเหยาอีกครั้ง ทุกคนต่างตื่นเต้นยินดีอย่างยิ่ง
นอกจากนี้ ลู่ซิงยังนำข่าวมาด้วยว่า กองทัพอาภรณ์โลหิตมาถึงเหอโจวแล้ว
ยามนี้น่าจะข้ามแม่น้ำตานสุ่ยมาแล้ว
ลู่ซิงกล่าวว่า “ข้าน้อยได้ยินมาว่า หลังองค์ชายได้รับข่าวที่เสิ่นควนส่งกลับมา ก็ทรงเป็นห่วงความปลอดภัยของฮูหยิน จึงมีรับสั่งให้กองทัพอาภรณ์โลหิตมุ่งหน้าไปเหอโจวด้วยความเร็วสูงสุด เพื่อรอรับคำสั่งจากฮูหยินได้ทุกเมื่อ!”
“พอแล้ว!”
เจียเหยามองลู่ซิงพลางยิ้ม “ข้ารู้ว่าอวิ๋นเจิงเป็นห่วงข้า ไม่ต้องจงใจพูดเรื่องนี้หรอก พวกเจ้าจงพักฟื้นกันสักหน่อย พรุ่งนี้คงต้องเริ่มเดินทางไกลอย่างเร่งรุดแล้ว!”
“ขอรับ!”
ลู่ซิงฉีกยิ้มกว้าง มิได้กล่าวอะไรต่อ
“องค์หญิง เสด็จไปพบเหล่าทหารเป่ยหวนของพวกเราสักหน่อยเถิด!”
ปู้ตู้เกินเอ่ยอย่างตื่นเต้น “เหล่าทหารรู้ว่าองค์หญิงประทับอยู่ที่นี่ ต่างอยากเข้าเฝ้าองค์หญิงทั้งนั้น”
เจียเหยาลังเลเล็กน้อย ก่อนพยักหน้าเบา ๆ
เมื่อเห็นเจียเหยาตอบรับ ปู้ตู้เกินก็สั่งคนให้ไปแจ้งทหารเป่ยหวนทั้งหมด ให้เข้าแถวบนลานว่างนอกเมืองทันที
ครั้นเจียเหยาติดตามปู้ตู้เกินและคนอื่น ๆ ไปถึงลานว่างนอกเมือง ทหารม้าเป่ยหวนหนึ่งหมื่นนายก็ตั้งแถวเรียบร้อยแล้ว
ทหารม้าหนึ่งหมื่นนายรวมตัวกันเป็นผืนใหญ่ มองไกล ๆ ราวกับคลื่นดำทะมึน สุดสายตาก็ยังมองไม่เห็นปลายแถว
โชคดีที่ลานว่างแห่งนี้กว้างใหญ่พอ มิฉะนั้นคงรองรับทหารม้ามากมายเพียงนี้ไม่ไหว