หูหลัวคิดหลบหลีก
ทว่าไม่ทันเสียแล้ว
“พรวด...”
ลูกธนูดอกหนึ่งพุ่งเข้าเจาะลำคอหูหลัวอย่างแม่นยำ
ลูกธนูอีกสองดอก ดอกหนึ่งยิงธงแม่ทัพของหูหลัวจนขาด อีกดอกยิงทหารคนสนิทที่กำลังถือธงจนบาดเจ็บ
หูหลัวก้มมองลูกธนูที่ปักทะลุลำคอตนโดยไม่รู้ตัว ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
เขาไม่เคยนึกเลยว่าเจียเหยาจะกล้าสังหารตนต่อหน้าผู้คนจริง ๆ
เขาเป็นถึงน้องชายร่วมอุทรของอ๋องเซียนซ้าย!
นางถึงกับยิงสังหารเขาต่อหน้าผู้คนเชียวหรือ?
นางไม่กลัวอาลู่ไถก่อกบฏหรือไร?
“...”
หูหลัวอ้าปาก แต่ยังไม่ทันเปล่งคำใด เลือดก็ทะลักออกจากปากเป็นสาย จากนั้นร่างของเขาก็เอนเอียง พลัดตกจากหลังม้า
“แม่ทัพหูหลัว!”
เมื่อเห็นหูหลัวร่วงจากหลังม้า ทหารคนสนิทของเขาก็เดือดดาลขึ้นมาทันที
ทหารคนสนิทนายหนึ่งกระโดดลงจากม้า ประคองหูหลัวที่ยังไม่สิ้นใจไว้
หูหลัวกระอักเลือดออกมาไม่ขาดสาย ยากเย็นนักกว่าจะยกมือขึ้นชี้ไปทางเจียเหยา
“ฆ่าพวกมัน! แก้แค้นให้แม่ทัพหูหลัว!”
หลังชะงักงันไปชั่วครู่ ผู้บัญชาการทหารคนสนิทของหูหลัวก็ตะโกนก้องด้วยโทสะ
เสียงตะโกนนั้นดึงทหารคนสนิทของหูหลัวที่กำลังตะลึงงันให้กลับคืนสู่ความเป็นจริง
เมื่อได้สติ ทุกคนก็ขึ้นสายธนูทันที หมายโต้กลับ
ทว่าทหารคนสนิทของเจียเหยาชิงลงมือก่อน
เจียเหยาขึ้นสายธนูอีกครั้ง คราวนี้ก็ยังยิงธนูสามดอกพร้อมกัน
ลูกธนูสามดอกแหวกอากาศ พุ่งเข้าใส่คนทั้งสามอีกครา
ในเวลาเดียวกัน เจียเหยากระตุ้นม้าให้เคลื่อนไป พลางเปลี่ยนตำแหน่งยิงธนูบนหลังม้า พลางตวาดเสียงกังวานว่า “หูหลัวหนีทัพกลางศึก บัดนี้ถูกประหารแล้ว! ผู้ใดวางอาวุธ ย่อมพ้นโทษ!”