ลูกธนูที่ซู่จ้านถูกยิงไม่โดนจุดสำคัญ
ลูกธนูนัดนั้นถูกยิงออกมาตอนหน่วยลาดตระเวนไล่ตามซู่จ้าน
หลังจากหมอใช้ความพยายามอยู่พักใหญ่ ในที่สุดซู่จ้านก็ฟื้นขึ้นมา
เมื่อลืมตา ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาก็คือใบหน้าของอวิ๋นเจิง
เมื่อเห็นอวิ๋นเจิง ซู่จ้านหาได้รู้สึกประหลาดใจแม้แต่น้อย มีเพียงความขมขื่นแสนสาหัส
อวิ๋นเจิง!
เป็นอวิ๋นเจิงจริง ๆ ที่นำทัพบุกซีฉวีด้วยตนเอง
อวิ๋นเจิงยังคงต่ำช้าเช่นเดิม
แน่นอน จะกล่าวว่าเจ้าเล่ห์เหมือนเดิมก็ได้เช่นกัน
เขาค้นพบจุดอ่อนในการป้องกันของซีฉวีได้อย่างแม่นยำ และยึดหมางชื่อมาโดยไม่มีผู้ใดล่วงรู้
ซีฉวีตกอยู่ในอันตรายแล้ว!
“มหาเสนาบดี พวกเราพบกันอีกแล้ว!”
อวิ๋นเจิงมองซู่จ้านด้วยสีหน้าสงบนิ่ง บนใบหน้าไร้ร่องรอยความยินดีในชัยชนะ
“ใช่แล้ว พบกันอีกแล้ว! คิดไม่ถึง... ว่าพวกเราจะได้พบกันเร็วถึงเพียงนี้...”
ซู่จ้านอ่อนแรงยิ่ง น้ำเสียงแผ่วเบา
คล้ายกำลังพึมพำกับตนเอง
อวิ๋นเจิงพยักหน้าเล็กน้อย “ข้าก็คาดไม่ถึงเช่นกันว่าพวกเราจะได้พบกันเร็วถึงเพียงนี้ แถมยังได้พบกันในสถานการณ์เช่นนี้”
ซู่จ้านยกดวงตาขุ่นมัวขึ้นจ้องอวิ๋นเจิง เพลิงโทสะวูบไหวในดวงตา “ท่านอ๋องกลับคำตระบัดสัตย์ เปิดศึกกับซีฉวีโดยไร้เหตุผล ไม่กลัวว่าผู้คนทั่วหล้าจะหัวเราะเยาะหรือ?”
“อะไรเรียกว่าเปิดศึกโดยไร้เหตุผล?”
อวิ๋นเจิงส่ายหน้า “ซีฉวีรับรองหัวหน้ากบฏเจียวลู่ หนานลู่เจรจากับซีฉวีหลายครั้ง แต่ซีฉวีกลับปฏิเสธที่จะส่งตัวหัวหน้ากบฏ ทั้งยังส่งทหารโจมตีกองกำลังของเจิงกวงที่ไปทวงถามเหตุผล! หนานลู่เป็นรัฐบรรณาการของต้าเฉียน ซีฉวีทำเช่นนี้ ต้าเฉียนจะนิ่งดูดายได้อย่างไร?”