ยามค่ำคืน อวิ๋นเจิงเรียกอวี๋ซื่อจงกับชวีจื้อเข้ามาในกระโจมของตน เพื่อกำชับเรื่องต่าง ๆ
ขณะที่กำลังสั่งการอยู่นั้น เสียงทหารองครักษ์พลันดังมาจากนอกกระโจม “ท่านอ๋อง องค์หญิงเจียเหยาขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”
เจียเหยาหรือ?
อวิ๋นเจิงประหลาดใจเล็กน้อย
เขาเพิ่งพูดคุยกับเจียเหยาไปมิใช่หรือ?
นางมาหาเขาอีกด้วยเหตุใด?
เขามอบเสบียงให้นางไปตั้งมากมายแล้ว นางยังต้องการอะไรอีก?
จะมาเล่นบทน่าสงสารกับเขา หรือจะใช้เรือนร่างอันงดงามมาทดสอบขุนนางกัน?
เห็นอวิ๋นเจิงไม่เอ่ยอะไร อวี๋ซื่อจงจึงลองหยั่งเชิง “ท่านอ๋อง หรือพวกเราค่อย…”
«ไม่ต้องสนใจ ทำต่อเถิด»
อวิ๋นเจิงโบกมือ ก่อนตอบทหารองครักษ์นอกกระโจม «เปิ่นหวังมีธุระ ให้นางมาภายหลัง!»
«พ่ะย่ะค่ะ!»
อวิ๋นเจิงเลิกฟุ้งซ่าน แล้วกำชับอวี๋ซื่อจงกับชวีจื้อต่อ
เขายังต้องไปทางด่านเทียนฉยง ส่วนเรื่องการถอนกำลังทางนี้ คงต้องฝากให้อวี๋ซื่อจงกับชวีจื้อเป็นผู้ดูแล
นอกกระโจม เจียเหยามิได้จากไป เพียงถอยไปยืนข้างหนึ่ง รอคอยอย่างเงียบงัน
ไม่นานนัก เมี่ยวอินซึ่งเพิ่งจัดการธุระเสร็จก็เดินผ่านมา และเห็นเจียเหยายืนเดียวดายอยู่ข้างทางพอดี
«มายืนอยู่ตรงนี้ทำอะไร?»
เมี่ยวอินเดินเข้าไปหา พลางมองเจียเหยาอย่างประหลาดใจ
เจียเหยาคลี่ยิ้มตามมารยาท «ไม่มีอะไร ข้าเพียงอยากคุยธุระบางอย่างกับอวิ๋นเจิง แต่เขายังติดธุระอยู่ ข้าจึงรอที่นี่»
«อ้อ?»
เมี่ยวอินเอียงศีรษะพินิจเจียเหยา ก่อนกล่าวยิ้ม ๆ «สะดวกจะเล่าให้ข้าฟังก่อนได้หรือไม่? ข้าจะช่วยพิจารณาให้ ว่าเรื่องที่เจ้าคิดจะคุยกับอวิ๋นเจิงจะทำให้เขาไม่พอใจหรือไม่»