br /> เมื่อเผชิญคำถามของเว่ยเหวินจง อวิ๋นเจิงก็ไม่อ้อมค้อม รีบกล่าวแผนการแลกเปลี่ยนที่ตนตกลงกับเจียเหยาออกมาอย่างรวดเร็ว
เพื่อแสดงความจริงใจ เป่ยหวนสามารถยกเมืองกู้เปียนให้ก่อน
เมื่อกองทัพต้าเฉียนเข้าประจำการในกู้เปียนแล้ว ต้าเฉียนจะต้องปล่อยเจียเหยา
ส่วนการแลกเปลี่ยนเชลยศึก จะดำเนินการกันนอกเมืองกู้เปียนทั้งหมด
เว่ยเหวินจงฟังแผนแลกเปลี่ยนของอวิ๋นเจิงแล้วขมวดคิ้วทันที “หากพวกเราปล่อยองค์หญิงของพวกเขาแล้ว พวกเขาไม่ยอมถอนกำลังออกจากชิงเปียนกับเว่ยเปียนเล่า?”
“เมื่อพวกเราเข้าประจำการในกู้เปียนแล้ว เป่ยหวนย่อมต้องถอนกำลัง” อวิ๋นเจิงกล่าวอย่างเรียบเฉย “หัวใจสำคัญของเมืองซานเปียนคือกู้เปียน ขอเพียงกองทัพของเราเข้าประจำการที่นั่น ก็เท่ากับยึดหาดตื้นเป่ยหยวนไว้ได้อย่างมั่นคง หากเป่ยหวนยังยึดชิงเปียนกับเว่ยเปียนเอาไว้แล้วคอยบั่นทอนกำลังกับเรา ก็มีแต่เสียประโยชน์ ไม่มีประโยชน์อันใดแก่พวกเขา!”
กู้เปียนนับเป็นคอขวดสำคัญ
ขอเพียงกู้เปียนถูกยึดไว้ ชิงเปียนกับเว่ยเปียนก็หมดความหมายในการป้องกัน
เป่ยหวนคงไม่โง่ถึงขั้นรวบรวมกองทัพมาชิงกู้เปียนคืนกระมัง?
หากพวกเขาย้ายกองทัพสามหมื่นนายที่กำลังป้องกันหาดตื้นเป่ยหยวนไปไว้ที่กู้เปียน เป่ยหวนย่อมต้องสูญเสียอย่างหนักยิ่งกว่าจะตีเมืองกู้เปียนแตกได้
หลายคนฟังคำของอวิ๋นเจิงแล้วพยักหน้าเบา ๆ
สำหรับเป่ยหวนแล้ว กู้เปียนต่างหากที่สำคัญที่สุด
ชิงเปียนกับเว่ยเปียนเป็นเพียงส่วนหนึ่งของแนวป้องกันด่านหน้า มีหน้าที่ช่วยส่งกำลังบำรุงเสียมากกว่า
แม้เว่ยเหวินจงไม่อยากยอมรับ แต่ก็ไร้คำโต้แย้ง