“แน่ใจหรือ?”
เมื่อได้รับข่าวที่องครักษ์นำกลับมา ชิวซานจวินก็ไม่อาจสะกดกลั้นความตื่นเต้นในใจได้อีกต่อไป
“แน่ใจพ่ะย่ะค่ะ!”
องครักษ์ตอบอย่างหนักแน่น “มีคนจำนวนมากกำลังร่อนทรายแร่ที่นั่น อีกทั้งยังมีคนขุดเหมืองด้วย ยามพวกเราลอบสังเกตการณ์ ยังได้ยินเสียงโห่ร้องยินดีดังขึ้นระลอกหนึ่ง คล้ายมีคนพบก้อนทองขนาดใหญ่...”
ก้อนทองขนาดใหญ่อย่างนั้นหรือ?
ชิวซานจวินนึกถึงทองคำรูปหัวสุนัขที่ชุยไจ่กล่าวถึงขึ้นมาอีกครั้ง
ร่องรอยทั้งหลายบ่งชี้ว่า เหมืองทองคำแห่งนี้ของเจินเหออุดมไปด้วยทองคำ อีกทั้งยังขุดได้ไม่ยากนัก
หากยึดครองเหมืองทองคำเช่นนี้ได้ เขาก็จะมีทรัพย์สินเงินทองเพียงพอสำหรับขยายกำลังทหาร!
ท่ามกลางความตื่นเต้น ชิวซานจวินคอยเตือนตนเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ใจเย็น ต้องใจเย็นไว้!
ยิ่งเป็นเวลาเช่นนี้ ยิ่งต้องรักษาความสงบ!
หากตื่นเต้นเกินไป อาจทำให้สูญเสียความสามารถในการไตร่ตรองอย่างเป็นปกติ จนตัดสินใจผิดพลาดได้
หลังจากเตือนตนเองอยู่หลายครั้ง ในที่สุดชิวซานจวินก็ค่อย ๆ สงบลง
“มองเห็นการจัดวางกำลังของกองทัพศัตรูชัดเจนหรือไม่?”
ชิวซานจวินถามอีกครั้ง
“เห็นชัดพ่ะย่ะค่ะ”
องครักษ์ตอบ “น่าจะมีเพียงสองถึงสามพันคนจริง ๆ พวกทหารยามของเจินเหอไม่มีแม้แต่เกราะดี ๆ ส่วนทหารม้าเป่ยหวนมีเกราะครบถ้วน ดูท่าจะรับมือไม่ง่ายพ่ะย่ะค่ะ”
รับมือไม่ง่ายหรือ?
ชิวซานจวินไม่เห็นด้วย
แม้เขาไม่เคยปะทะกับเป่ยหวนมาก่อน แต่ก็เคยได้ยินว่าทหารม้าเป่ยหวนรับมือไม่ง่ายจริง ๆ
ถึงกระนั้น ต่อให้รับมือยากเพียงใด อีกฝ่ายก็มีเพียงสองพันคนเท่านั้น!
ขณะที่พวกเขามีกองทหารหาญถึงหนึ่งหมื่นนายอยู่ในเมืองจวิ้น