ปัญหาของปันปู้ทำเอาอวิ๋นเจิงจนคำตอบจริง ๆ
พนันก็ได้!
ประเด็นสำคัญคือ จะเอาอะไรมาเดิมพัน
ปันปู้กับคนของเขามีเพียงสองคน
มองอย่างไรก็ไม่เห็นว่าบนตัวทั้งคู่จะมีของมีค่าอะไร
หรือจะให้ทั้งสองถอดเสื้อผ้าจนหมดแล้ววิ่งกลับไป?
แม้จะทำให้เป่ยหวนอับอายได้ แต่ตนก็ไม่ได้ประโยชน์อะไรอยู่ดี
อวิ๋นเจิงครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนยิ้มถามปันปู้ว่า “คณะทูตเป่ยหวนครานี้มีคนมาเท่าไร ม้ากี่ตัว?”
หืม?
ปันปู้ฉงน
เขาถามเรื่องนี้ไปเพื่ออะไร?
หรือคิดจะพนันเอาชีวิตคนทั้งคณะทูตเป่ยหวน?
หากอวิ๋นเจิงพนันเช่นนั้นจริง เขากลับยินดีเสียด้วยซ้ำ
เพราะเขารู้ดีว่า ต่อให้ตนแพ้พนัน ต้าเฉียนก็ไม่กล้าคร่าชีวิตคนเหล่านี้ มิฉะนั้นย่อมต้องเผชิญโทสะของกองทหารม้าเหล็กเป่ยหวน
เมื่อคิดได้ดังนี้ ปันปู้ก็ยิ้มตอบทันที “คณะทูตเป่ยหวนของข้าครานี้ รวมองครักษ์ที่ติดตามมาด้วยแล้ว มีคนกว่าสามร้อย ม้ากว่าหกร้อยตัว!”
ครานี้พวกเขาเดินทางมาเยือนต้าเฉียนอย่างเร่งด่วน เพื่อประหยัดเวลา ทุกคนจึงมีม้าคนละสองตัว
อันที่จริง เรื่องนี้ไม่ใช่ความลับอะไร
จักรพรรดิต้าเฉียนย่อมทรงทราบดีว่าพวกเขามีกำลังคนและม้าเท่าไร
เมื่อได้ยินคำของปันปู้ อวิ๋นเจิงก็พลันเกิดความคิดขึ้นมา
ม้ากว่าหกร้อยตัวหรือ?
ของดีทีเดียว!
เดิมพันที่พอจะได้มาจริง ทั้งยังถูกใจเขาในยามนี้ ดูท่าจะมีเพียงม้ากว่าหกร้อยตัวนี้!
ม้าที่คนในคณะทูตเป่ยหวนขี่ อย่างเลวร้ายที่สุดก็คงไม่เลวถึงไหนกระมัง?