จางหวย... ถึงแก่กรรมเพราะอาการป่วยแล้วหรือ?
แม้ตอนจางซวีเดินทางกลับเมืองหลวง อวิ๋นเจิงจะคาดการณ์ไว้แล้วว่าครานี้จางหวยคงยืนหยัดต่อไปไม่ไหว ทว่าเมื่อได้รับข่าวนี้ เขาก็ยังอดชะงักไปชั่วขณะไม่ได้
ใบหน้าของชายชราจางหวยค่อย ๆ ปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของอวิ๋นเจิง
กล่าวตามตรง ความประทับใจแรกที่อวิ๋นเจิงมีต่อชายชราจางหวยนั้นไม่ดีนัก
สาเหตุหลักเป็นเพราะชายชราผู้นี้เอาแต่สนับสนุนสันติภาพในเรื่องเป่ยหวน
ภายหลัง เมื่อได้รู้จักจางหวยมากขึ้น ความประทับใจที่เขามีต่ออีกฝ่ายก็ค่อย ๆ ดีขึ้น
ชายชราผู้นี้แม้จะหัวแข็ง แต่ก็มิใช่คนคร่ำครึ
อีกทั้งยังเป็นขุนนางผู้ภักดีอย่างแท้จริง
น่าเสียดายนัก!
เขาคงไม่มีโอกาสได้พบจางหวยเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว
ขณะที่อวิ๋นเจิงลอบถอนใจ จั่วเริ่นก็รายงานต่ออย่างละเอียด
จางหวยถึงแก่กรรมด้วยอาการป่วยเมื่อวันที่ 12 เดือนเก้า
ฮ่องเต้เหวินทรงโศกเศร้า จึงงดว่าราชการหนึ่งวันเพื่อแสดงความอาลัย
เมื่อจางหวยถึงแก่กรรม ฮ่องเต้เหวินก็ทรงพระกรุณาอย่างยิ่ง พระราชทานป้ายทองสองแผ่น แผ่นหนึ่งทรงมอบในฐานะจักรพรรดิ มีข้อความว่า “ผู้ช่วยเหลือราชสำนักแห่งสำนักนิติธรรม” อีกแผ่นทรงเขียนในฐานะศิษย์ มีข้อความว่า “อาจารย์แห่งคนทั้งยุค”
พร้อมกันนั้น ยังทรงสถาปนาจางหวยเป็นกั๋วกงแห่งแคว้นเซิ่ง พระราชทานพระสมัญญานามว่า “เหวินเจิน” และให้ร่วมฝังในสุสานหลวง
อวิ๋นเจิงไว้อาลัยให้จางหวยอยู่ในใจครู่หนึ่ง ก่อนถามว่า “มีข่าวของจางซวีบ้างหรือไม่?”
จั่วเริ่นตอบว่า “ผู้ส่งข่าวรู้เพียงว่าจางซวีกับหมิงเยว่แต่งงานกันก่อนผู้อาวุโสจางถึงแก่กรรม ส่วนข่าวอื่นไม่มีแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
ไม่มีข่าวอื่นแล้วหรือ?
การไม่มีข่าว บางทีอาจเป็นเรื่องดีก็ได้กระมัง!
ยามนี้มีมู่ซุ่นคอยเป็นหูเป็นตาให้เขาในราชสำนัก หากจางซวีเกิดเรื่องขึ้น มู่ซุ่นก็คงหาทางส่งข่าวมาให้เขา