นครหลวง
ข่าวด่วนจากจ้าวจี๋ถูกส่งมาถึงนครหลวงด้วยความเร็วสูงสุด
เมื่ออ่านรายงานด่วนในมือจบ ฮ่องเต้เหวินเพียงยิ้มบาง ๆ
หืม?
เหล่าขุนนางมองฮ่องเต้เหวินด้วยความฉงน
เกิดเรื่องอันใดขึ้น?
ข่าวด่วนจากจ้าวจี๋มาถึงแล้ว ฮ่องเต้เหวินกลับยังยิ้มออกมาได้หรือ?
“พอแล้ว เลิกประชุมได้!”
ฮ่องเต้เหวินเก็บรายงานด่วนแล้วลุกขึ้น ก่อนตรัสด้วยรอยยิ้มว่า “มิใช่เรื่องใหญ่ เหล่าขุนนางทั้งหลายไม่ต้องกังวล รอเราไตร่ตรองให้ถี่ถ้วน แล้วค่อยหารือกันในท้องพระโรงวันพรุ่ง!”
ตรัสจบ ฮ่องเต้เหวินก็เสด็จลงจากบัลลังก์
“น้อมส่งเสด็จฝ่าบาท!”
เหล่าขุนนางยังคงฉงนใจ ทว่าฮ่องเต้เหวินตรัสแล้วว่าจะหารือกันวันพรุ่ง พวกเขาจึงไม่สะดวกซักถามต่อ
พอออกจากท้องพระโรง สีพระพักตร์ของฮ่องเต้เหวินก็พลันเคร่งขรึมลง
เหล่าลิ่วแบ่งกองทัพออกเป็นสามสาย แล้วยกพลก่อกบฏ!
เหล่าลิ่วจำเป็นต้องก่อกบฏด้วยหรือ?
ยามนี้พระองค์จำต้องไตร่ตรองให้ดี ว่าจ้าวจี๋รายงานสถานการณ์ทหารเท็จ หรือเหล่าลิ่วยกพลขึ้นมาจริง ๆ!
หากจ้าวจี๋รายงานสถานการณ์ทหารเท็จ เขาจะได้ประโยชน์อันใด?
หากจ้าวจี๋มิได้รายงานเท็จ การที่เหล่าลิ่วยกพลขึ้นมาอย่างกะทันหันย่อมต้องมีสาเหตุ
ก่อกบฏ!
สองคำนี้กลับมีความหมายซ่อนอยู่หลายชั้น
เหล่าลิ่วไม่มีความจำเป็นต้องก่อกบฏ!
แต่สิ่งที่เหล่าลิ่วกระทำกลับเป็นการก่อกบฏ!
คนที่ไม่จำเป็นต้องก่อกบฏ จู่ ๆ กลับก่อกบฏ ย่อมมีเหตุผลได้เพียงประการเดียว!
เหล่าลิ่วกำลังใช้วิธีนี้ส่งข่าวมาถึงพระองค์!
ในราชสำนัก มีคนคิดก่อกบฏ!
ยามนี้ในราชสำนัก คนที่มีแนวโน้มก่อกบฏที่สุดก็มีเพียงเหล่าซาน!
นอกจากเหล่าซานแล้ว ก็ไม่มีผู้ใดมีกำลังพอจะก่อกบฏ!
เหล่าซานหรือ?
เขามองอะไรออกแล้วหรือ?