ยามนี้ อวิ๋นเจิงเข่นฆ่าจนดวงตาแดงก่ำไปหมดแล้ว
ในชั่วขณะนี้ อวิ๋นเจิงราวกับกลายเป็นสัตว์ร้าย
ดาบศึกในมือคมกริบก็จริง ทว่าก็ทนการฟาดฟันต่อเนื่องไม่ไหว
ดาบศึกหัก อวิ๋นเจิงก็รับอาวุธที่องครักษ์ส่งมาแล้วพุ่งเข้าฆ่าฟันต่อ
เลือนรางนัก อวิ๋นเจิงรู้สึกราวกับถูกยุงกัดไปทีหนึ่ง
เขารู้ว่าตนได้รับบาดเจ็บ
แต่ยามนี้ไม่มีเวลาแม้แต่จะตรวจดูบาดแผล ทำได้เพียงนำทัพบุกสังหารต่อไป
สังหารไปสังหารมา เงาร่างกำยำและน่าเกรงขามร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าอวิ๋นเจิง
ในมือของคนผู้นั้นมิใช่ดาบโค้งที่พบเห็นได้ทั่วไปในเป่ยหวน หากเป็นดาบใหญ่คล้ายดาบกวนกง
อวิ๋นเจิงไม่ทันคิดด้วยซ้ำว่าคนผู้นี้เป็นใคร ขอเพียงมิได้สวมเกราะของต้าเฉียน ล้วนเป็นศัตรูทั้งสิ้น!
ฆ่า!
อวิ๋นเจิงคำรามก้องในใจ ก่อนพุ่งเข้าใส่อีกฝ่ายโดยไม่คิดชีวิต
“เคร้ง!”
เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่น พละกำลังอันน่าสะพรึงของเจ้าหน้าขนตรงหน้าทำให้อวิ๋นเจิงหงายหลังไปทันที
แรงปะทะรุนแรงถึงขั้นทำให้ดาบในมือของอวิ๋นเจิงกระเด็นหลุดออกไป
ชั่วพริบตาถัดมา เจ้าหน้าขนก็ฟันดาบใส่อีกครั้งอย่างหนักหน่วง
อวิ๋นเจิงไม่มีเวลาตั้งตัวตรง ทำได้เพียงกระตุกบังเหียนม้าขึ้นอย่างฉับพลัน
“ฮี้...”
ขาหน้าของม้าศึกยกพ้นพื้น ช่วงตัวด้านหน้ายกตั้งขึ้น
ฉัวะ!
แสงดาบอันคมกริบฟันผ่านลำคอม้าศึกอย่างรวดเร็ว
ชั่วพริบตา โลหิตก็พุ่งทะลักจากลำคอม้าศึกของอวิ๋นเจิง
ม้าศึกดิ้นรน อวิ๋นเจิงจึงร่วงลงจากหลังม้าตามไปด้วย
ขณะที่อวิ๋นเจิงใกล้ตกถึงพื้น เมี่ยวอินก็ควบม้ามาถึงอย่างรวดเร็ว นางคว้าตัวเขาไว้แล้วดึงขึ้นบนหลังม้าของตน
ในเวลาเดียวกัน เสิ่นลั่วเยี่ยนก็ใช้ทวนแทงศัตรูคนหนึ่งจนกระเด็น ก่อนพุ่งเข้ามาอย่างไม่คิดชีวิต
ในจังหวะที่เจ้าหน้าขนควบม้าไล่ตามมาและฟันดาบใส่อวิ๋นเจิง เสิ่นลั่วเยี่ยนก็แทงทวนออกไปฉับพลัน ขัดขวางการโจมตีของมัน
“รนหาที่ตาย!”
เจ้าหน้าขนคำรามเกรี้ยวกราด พลิกมือฟันดาบใส่ศีรษะเสิ่นลั่วเยี่ยน