คืนนั้น อวิ๋นเจิงจัดงานเลี้ยงรับรองเหล่าแม่ทัพคนสำคัญของกองทัพเรือที่ซินจิน เจินเถียนอู่ก็ได้รับเชิญมาร่วมงานด้วย
“แม่ทัพเจิ้นเถียน เชิญนั่งตรงนี้!”
จ้าวหลิวเหลียงดึงเจินเถียนอู่ไปยังที่นั่งของตน
“ไม่ได้ ไม่ได้!”
เจินเถียนอู่ส่ายหน้าซ้ำ ๆ “ที่นั่งนี้ควรเป็นของแม่ทัพจ้าว”
เจินเถียนอู่ประจำอยู่กับกองทัพเรือซินจินมาได้ปีครึ่งแล้ว
ธรรมเนียมปฏิบัติของต้าเฉียน เขาก็เข้าใจถ่องแท้แล้วเช่นกัน
จ้าวหลิวเหลียงเป็นถึงผู้บัญชาการกองทัพเรือ เขาจะนั่งสูงกว่าจ้าวหลิวเหลียงได้อย่างไร?
“ท่านควรนั่งตรงนี้!”
อวิ๋นเจิงยกมือห้ามเจินเถียนอู่ที่กำลังถ่อมตน “วันนี้แม่ทัพจ้าวพาข้าไปชมการฝึกซ้อมของกองทัพเรือ ข้าพอใจยิ่งนัก! แม่ทัพจ้าวกล่าวว่า ผลงานของกองทัพเรือในวันนี้ ส่วนใหญ่เป็นความดีความชอบของท่าน ผู้มีความชอบย่อมสมควรนั่งในตำแหน่งสูง!”
เมื่ออวิ๋นเจิงเอ่ยปากแล้ว เจินเถียนอู่ก็ไม่สะดวกจะปฏิเสธอีก จึงค้อมกายกล่าวขอบคุณ “ขอบพระทัยท่านอ๋อง!”
เขาอยู่กับจ้าวหลิวเหลียงมานาน คำเรียกขานที่มีต่ออวิ๋นเจิงจึงเปลี่ยนไปด้วย
อวิ๋นเจิงพยักหน้ายิ้ม “เอาละ ทุกคนนั่งลงเถิด!”
ทุกคนได้ยินดังนั้นจึงจัดที่นั่งตามลำดับอาวุโสและตำแหน่ง
เมื่อสาวใช้รินสุราให้ทุกคนแล้ว อวิ๋นเจิงก็ยกจอกสุราลุกขึ้นทันที “กองทัพเรือมีผลงานเช่นทุกวันนี้ ล้วนเป็นเพราะทุกท่านทั้งสิ้น ข้าขอดื่มคารวะทุกท่าน!”
เมื่อได้ยินคำกล่าวของอวิ๋นเจิง ทุกคนต่างรีบกล่าวว่าไม่กล้ารับ
“พวกกระหม่อมไม่กล้ารับความชอบพ่ะย่ะค่ะ!”
“หากไม่มีท่านอ๋องและฝ่าบาททุ่มเทแรงกายแรงใจให้การพัฒนากองทัพเรือ กองทัพเรือจะมีผลงานเช่นทุกวันนี้ได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ?”