เมื่อวันก่อน หลัวปู้ตันเจิงได้รับคำสั่งให้ถอยไปตั้งรับแล้ว
ครั้นเพิ่งได้รับคำสั่งจากฉินผู่ เขายังไม่ค่อยเต็มใจนัก
หากถอนกำลังไปเช่นนี้ ก็เท่ากับยกผืนแผ่นดินกว้างใหญ่ให้ผู้อื่นโดยไม่ต่อสู้
แม้ต้าเฉียนจะมีกำลังแข็งแกร่ง เขาก็ไม่อยากถอยโดยไม่สู้เช่นกัน!
ทว่าเมื่อคำสั่งของฉินผู่อยู่ตรงหน้า ต่อให้ไม่เต็มใจเพียงใด เขาก็ทำได้เพียงถอนทัพ
หลัวปู้ตันเจิงมาถึงพื้นที่สูงแห่งหนึ่ง พลางมองภูมิประเทศโดยรอบจากมุมสูง
“ทำเลป้องกันช่างดีเหลือเกิน!”
หลัวปู้ตันเจิงเอ่ย พลางถอนหายใจไม่หยุด “กองทัพของเรามีทหารนับแสน ทั้งยังครองชัยภูมิอันได้เปรียบ เหตุใดจึงรักษาไว้ไม่ได้?”
เมื่อได้ยินคำพูดของหลัวปู้ตันเจิง คนหลายคนที่ติดตามอยู่ข้างกายก็ถอนหายใจตาม
เมื่อหลายปีก่อน คมทวนของพวกเขายังชี้ตรงไปยังต้าเฉียน ทั้งยังคิดจะบีบให้ต้าเฉียนยกแคว้นเหลียงโจวกับเหลียวโจวให้
ทว่าผ่านไปเพียงไม่กี่ปี ทั้งที่มีกำลังพอสู้ศึก ทั้งที่รักษาดินแดนเอาไว้ได้ กลับต้องละทิ้งผืนแผ่นดินกว้างใหญ่โดยไม่ต่อสู้
สำหรับแม่ทัพแล้ว นี่คือความอัปยศใหญ่หลวง!
“ท่านแม่ทัพ หรือจะลองเขียนหนังสือถึงท่านอ๋องฉินผู่อีกสักฉบับ เพื่อขอให้ทบทวนดูพ่ะย่ะค่ะ?”
ยามนั้น แม่ทัพซีฉวีผู้หนึ่งซึ่งอยู่ด้านหลังกล่าวอย่างไม่ยินยอม “เราถอนทัพไปเช่นนี้ แล้วหลายปีที่พวกเราปกป้องดินแดนมา สุดท้ายมีความหมายอันใด?”
“ใช่แล้ว! ท่านแม่ทัพ ลองขออีกสักครั้งเถิด! เราเพิ่งส่งวัวแกะกับเงินทองให้ต้าเฉียนไปมากมาย หากจะถอนทัพเช่นนี้ แล้วเราจะส่งของเหล่านั้นไปเพื่อเหตุใด?”