เมื่อเผชิญหน้ากับทหารม้าต้าเฉียนกลุ่มนี้ที่ดุจหมาป่าและพยัคฆ์ ทั้งยังมีอาวุธยุทโธปกรณ์ครบครัน ชนเผ่าซึ่งเดิมก็มีชายฉกรรจ์เหลืออยู่ไม่กี่คนจึงพ่ายแพ้อย่างรวดเร็ว
ผู้เฒ่าและเด็กที่ยังหลงเหลือถูกทหารม้าต้าเฉียนล้อมไว้ตรงกลาง
ประเมินคร่าว ๆ แล้ว น่าจะมีไม่ต่ำกว่าสองพันคน
เมื่อเห็นทหารม้าต้าเฉียนกลุ่มนี้ที่แผ่กลิ่นอายสังหาร ทุกคนต่างหวาดกลัวจนตัวสั่นงันงก
“เจ้าคิดจะจัดการพวกเขาอย่างไร?”
เมี่ยวอินเอ่ยถามอวิ๋นเจิงเสียงเบา ไม่รู้เหตุใดจึงรู้สึกกระวนกระวายอยู่บ้าง
แม้จะรู้ว่าคนเหล่านี้ล้วนเป็นศัตรู แต่เมื่อเห็นผู้เฒ่าและเด็กที่ไร้อาวุธเช่นนี้ เมี่ยวอินก็ยังอดใจอ่อนไม่ได้
ถึงจะรู้ว่าตนกำลังมีเมตตาอย่างไร้เหตุผล ทว่าลึก ๆ นางก็ยังคาดหวังว่าอวิ๋นเจิงจะไม่สังหารคนเหล่านี้
สงครามก็ส่วนสงคราม!
บางที นางอาจหวังให้อวิ๋นเจิงเหลือความเป็นมนุษย์อยู่บ้าง!
นางหวังว่าบุรุษของตนจะเป็นคนที่มีเลือดเนื้อ มิใช่เพชฌฆาตเลือดเย็น
อวิ๋นเจิงเรียกนายกองทหารม้าคนหนึ่งมา แล้วถามเสียงขรึมว่า “เจ้ารู้กฎการสังหารคนบนทุ่งหญ้าหรือไม่?”
“ทราบ!”
นายกองทหารม้าพยักหน้า “ตามกฎบนทุ่งหญ้า หากชนเผ่าต่าง ๆ ทำสงครามกัน ผู้เฒ่าจะไม่ถูกสังหาร ผู้ที่ตัวเตี้ยกว่าขาม้าก็จะไม่ถูกสังหาร!”
อวิ๋นเจิงเหลือบมองคนเหล่านั้นที่กำลังตัวสั่น แล้วสั่งเสียงขรึมว่า “เมื่อรู้แล้ว ก็ทำตามกฎของทุ่งหญ้า!”
ยามบ้านเมืองวุ่นวาย สิ่งแรกที่ต้องสังหารคือผู้มีเมตตาเกินควร
เวลาอ่านหนังสือ สิ่งแรกที่ต้องจัดการคือพวกชอบหาเรื่อง!
อย่างไรก็ดี การเหลือความเป็นมนุษย์ไว้บ้างก็เป็นเรื่องดี
เขาปฏิบัติตามกฎของทุ่งหญ้าได้!
แต่เป่ยหวนก็ต้องปฏิบัติตามกฎของเขาเช่นกัน