รุ่งเช้าวันถัดมา อวิ๋นเจิงก็ได้รับข่าวว่าหวังชี่ฟื้นแล้ว
“ดีเหลือเกิน!”
อวิ๋นเจิงร้องอย่างยินดี ก่อนเรียกเมี่ยวอินทันที “เร็วเข้า พวกเราไปดูหวังชี่กัน!”
กล่าวจบ อวิ๋นเจิงก็คว้ามือเมี่ยวอินแล้ววิ่งไปยังกระโจมที่หวังชี่พักอยู่โดยไม่รอให้นางเอ่ยปาก
เมื่อทั้งสองมาถึง ภายในกระโจมก็มีผู้คนเบียดเสียดกันเต็มไปหมด
ล้วนเป็นทหารใต้บังคับบัญชาของหวังชี่
“พอแล้ว พอแล้ว! พวกเจ้าออกไปก่อน คนมากมายมายืนอุดอยู่ข้างในเช่นนี้ได้อย่างไร?”
อวิ๋นเจิงไล่ทหารที่เบียดอยู่ในกระโจมออกไปจนหมด จากนั้นให้เมี่ยวอินตรวจชีพจรหวังชี่ เพื่อดูว่าอาการบาดเจ็บของเขาคงที่แล้วหรือไม่
หวังชี่ซาบซึ้งใจยิ่งนัก เขาเอ่ยเสียงแผ่วอย่างอ่อนแรงว่า “ขะ...ขอบคุณฮูหยินเมี่ยว...”
“พอแล้ว อย่าเพิ่งพูด!”
เมี่ยวอินขัดขึ้น ก่อนตรวจชีพจรหวังชี่ต่อไปตามลำพัง
อวิ๋นเจิงพยักหน้าให้หวังชี่เล็กน้อย ทว่าไม่ได้กล่าวอะไร
ครู่หนึ่ง เมี่ยวอินจึงปล่อยข้อมือหวังชี่ พลางมองเขาด้วยสีหน้าโล่งใจ “นับว่าเจ้ารอดตายมาได้แล้ว! แต่ครานี้บาดเจ็บสาหัสยิ่ง คงต้องใช้เวลาอีกนานกว่าจะฟื้นตัว”
หวังชี่ฉีกยิ้ม ก่อนกล่าวขอบคุณเมี่ยวอินอีกครั้ง “ขะ...ขอบคุณฮูหยินเมี่ยวอินที่ช่วยชีวิต...”
“พอแล้ว พูดให้น้อย พักฟื้นให้ดี”
เมี่ยวอินยิ้มบาง “นับว่าเจ้าโชคดีและดวงแข็ง คนทั่วไปบาดเจ็บหนักเช่นเจ้า คงยากจะประคองชีวิตให้รอด”
“ถูกต้อง เจ้าพักฟื้นให้ดี อย่าพูดให้มาก” อวิ๋นเจิงพยักหน้ายิ้ม “ความดีความชอบของเจ้า เปิ่นหวังจดจำไว้แล้ว! ศึกครานี้ เจ้าสร้างผลงานสูงสุด จงรีบฟื้นตัวให้ดี เปิ่นหวังยังมีภารกิจสำคัญให้เจ้าทำ!”