เสียงตะโกนลั่นของเสิ่นควนทำให้ผู้คนที่กำลังทายปริศนาโคมไฟต่างพากันได้สติขึ้นมาทันที
ชั่วพริบตาถัดมา ลูกดอกแขนเสื้อสองดอกพุ่งใส่ร่างเสิ่นควน ส่งเสียงกระทบเกราะดังเคร้งเบา ๆ
“คุ้มกันองค์ชาย!”
“จับมือสังหาร!”
กองทหารองครักษ์ที่ได้สติรีบกรูกันลงไปชั้นล่าง ยังมีอีกหลายคนเร่งเข้ามาขวางอยู่หน้าอวิ๋นเจิงกับคนอื่น ๆ
เมี่ยวอิน เสิ่นลั่วเยี่ยน และเจียเหยาพุ่งออกไปแทบจะพร้อมกัน ทั้งสามกระโดดจากชั้นสองลงไปเบื้องล่าง ทำเอาหหลานฮว่าอ้าปากค้าง
สตรีที่อยู่ข้างกายอวิ๋นเจิงล้วนเก่งกาจถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
ฮูหยินเสิ่นกับเว่ยซวงลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว แล้วตรงไปยังประตูห้องด้านหลังเพื่อคุ้มครองเด็ก ๆ ในห้อง
การลอบสังหารที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้สถานที่แห่งนั้นตกอยู่ในความโกลาหลทันที
“หนีเร็ว!”
“ช่วยด้วย...”
“หมอบลง ทุกคนหมอบลง!”
ชั้นหนึ่งของโรงเตี๊ยมวุ่นวายไปหมด ผู้คนต่างแตกตื่นกันทั่วทุกแห่ง
สีหน้าอวิ๋นเจิงพลันเคร่งขรึม เขาลุกขึ้นมองเสิ่นควน “เป็นอะไรหรือไม่?”
“ไม่เป็นไร”
เสิ่นควนส่ายหน้า “ลูกดอกแขนเสื้อทั้งสองดอกกระทบเกราะขอรับ”
อวิ๋นเจิงค่อยวางใจ ครั้นเห็นหมิงเยว่กำลังจะพุ่งลงไป จึงคว้าตัวนางไว้ “เจ้าดูแลเด็ก ๆ อยู่ที่นี่ ไม่ต้องไปวุ่นวายด้วย”
อวิ๋นเจิงหันกลับมา สั่งเสิ่นควนเสียงเข้ม “ปิดล้อมโรงเตี๊ยมทันที ห้ามผู้ใดออกไปตามอำเภอใจ! พระชายากับพวกนางไม่ได้สวมเกราะ ให้ทั้งสามกลับมาก่อน”
“ขอรับ!”
เสิ่นควนตะโกนลั่น ก่อนเรียกกองทหารองครักษ์อย่างรวดเร็ว “ถ่ายทอดคำสั่งลงไป ปิดล้อมโรงเตี๊ยมทันที...”