เจียเหยาและกองกำลังของหูหลัวมาถึงแทบจะพร้อมกัน
ยามนี้พวกเขายังมองเห็นทหารม้าต้าเฉียนที่เพิ่งข้ามเนินดินเตี้ย ๆ อันอยู่ไกลออกไปได้ไม่หมด
ระยะห่างระหว่างทั้งสองฝ่ายคาดว่ามีเพียงเจ็ดถึงแปดลี้
เมื่อเห็นเสบียงจำนวนมหาศาลอยู่ใกล้แค่เอื้อม ไม่ว่าจะเป็นกองกำลังของเจียเหยาหรือของหูหลัว ต่างก็ไม่มีแก่ใจจะไล่ตามคนเหล่านั้นแล้ว
ข้าศึกหนีไปโดยไม่ทันเผาเสบียง ก็นับว่าโชคดีอย่างยิ่ง!
แม้จะไม่อาจกวาดล้างข้าศึกได้ แต่ยึดเสบียงมาได้ถึงเพียงนี้ ก็ช่วยบรรเทาความเดือดร้อนเฉพาะหน้าได้แล้ว
“ฮ่า ๆ...”
เมื่อเห็นเสบียงเต็มเกวียน หูหลัวก็อดหัวเราะเสียงดังไม่ได้ “พวกต้าเฉียนขี้ขลาดเหล่านี้ ไม่กล้าประจันหน้ากับพวกเราจริง ๆ! ต่อให้พวกมันมีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวเพียงใด เมื่อมาถึงทุ่งหญ้าแล้ว ก็ไม่ใช่คู่มือของพวกเรา!”
ได้ยินเสียงหัวเราะของหูหลัว ผู้คนไม่น้อยก็พากันหัวเราะลั่นตามไปด้วย
ใช่แล้ว!
หากเป็นการเล่นเล่ห์กล พวกเขาอาจสู้ต้าเฉียนไม่ได้
แต่เมื่ออยู่บนทุ่งหญ้า ที่นี่ก็คือแผ่นดินของกองทหารม้าเหล็กเป่ยหวน!
ต้าเฉียนเป็นพวกขี้ขลาด รู้จักแต่เล่นเล่ห์กล ไม่กล้าประมือกับกองทหารม้าเหล็กเป่ยหวนซึ่งหน้า!
เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะครื้นเครงของทุกคน เจียเหยาก็ขมวดคิ้วอย่างลอบไม่พอใจ
พวกโง่เขลาที่ทะนงตน!
เพียงโจมตีกองคุ้มกันเสบียงของข้าศึกได้ ก็ลืมความพ่ายแพ้ย่อยยับก่อนหน้านี้เสียสิ้น แล้วกลับมาวางท่าโอหังอีกครั้ง!
หากมีฝีมือจริง ก็จงใช้กำลังเพียงครึ่งหนึ่งบดขยี้ทหารม้าต้าเฉียนซึ่งหน้าให้ได้ก่อนค่อยพูด!
แม้เจียเหยาจะไม่สบอารมณ์ แต่เมื่อเห็นเสบียงกองพะเนิน อารมณ์ก็ดีขึ้นอย่างหาได้ยาก จึงมิได้แสดงออก