ขับไล่กองทัพเป่ยหวนหรือ?
ทุกคนมองอวิ๋นเจิงด้วยความประหลาดใจ
เสิ่นลั่วเยี่ยนยิ่งกลอกตาใส่อวิ๋นเจิงโดยตรง “เจ้าคิดได้แล้วว่าเป่ยหวนจะฆ่าม้าศึกมาเสบียงกองทัพ แสดงว่าครานี้เป่ยหวนตั้งใจแน่วแน่จะสู้กับพวกเราจนพินาศทั้งสองฝ่าย จะขับไล่พวกเขาได้ง่ายดายเพียงนั้นที่ไหนกัน?”
บรรดาขุนพลในค่ายแม้ไม่ได้เอ่ยวาจา แต่ต่างก็พยักหน้าเห็นด้วยเงียบ ๆ
กองทัพเป่ยหวนมีถึงหนึ่งแสนห้าหมื่นนาย ต่อให้สูญเสียกำลังพลไปสามถึงสี่หมื่น ก็ยังเหลือทหารอีกกว่าหนึ่งแสนนาย
ต่อให้กองทัพเป่ยฝู่ยกออกไปทั้งกองทัพ ก็ใช่ว่าจะขับไล่ทหารเป่ยหวนกว่าหนึ่งแสนนายได้
ยิ่งไปกว่านั้น เว่ยเหวินจงไม่มีทางกล้ายกทัพออกไปทั้งหมดแน่
มิฉะนั้น หากพ่ายแพ้ ซั่วเป่ยก็จะตกอยู่ในอันตรายอย่างสิ้นเชิง
ความคิดของอวิ๋นเจิงไม่เลวทีเดียว!
แต่หากจะทำให้สำเร็จ เกรงว่าจะยากยิ่ง
“ปะทะกันซึ่งหน้าไม่ได้แน่”
อวิ๋นเจิงส่ายหน้า “พวกเราต้องใช้สติปัญญา!”
“ใช้สติปัญญาหรือ?” อวี๋ซื่อจงชะงักเล็กน้อย ก่อนถามอย่างตกตะลึง “หรือว่าองค์ชายคิดจะข้ามแม่น้ำไป๋สุ่ยไปจู่โจมด้านหลังของเป่ยหวน?”
“จู่โจมบ้าบออันใด!”
อวิ๋นเจิงจ้องเขาอย่างขบขัน “เป่ยหวนเสียเปรียบมามากมายถึงเพียงนั้นแล้ว ยังจะไม่รู้จักจัดกำลังป้องกันการลอบโจมตีของพวกเราที่ฝั่งตนเองอีกหรือ?”
ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเป่ยหวนกล้ายกทัพใหญ่เข้าจู่โจมตรง ๆ ย่อมต้องจัดกำลังทหารป้องกันไว้ตรงข้ามช่องเขาหลางหยาและหุบเขาเลี่ยเฟิง
หาไม่แล้ว เขาย่อมรวบรวมทหารสองหมื่นนายบุกลึกเข้าไปในดินแดนเป่ยหวนได้โดยตรง ยามที่กำลังทหารด้านหลังของเป่ยหวนว่างเปล่า ไม่แน่ว่าอาจบุกจู่โจมวังหลวงเป่ยหวนได้ด้วยซ้ำ