อวิ๋นเจิงมิได้รั้งอยู่ที่ค่ายใหญ่ภูเขาเยี่ยนหุยนานนัก
เขายังมีธุระอีกมากมาย
หลังจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว อวิ๋นเจิงก็พามู่ซุ่นและคนอื่น ๆ กลับติ้งเป่ย
เมื่อพวกเขาอยู่ห่างจากติ้งเป่ยราวยี่สิบกว่าลี้ ทหารม้าคนหนึ่งก็ควบม้าเข้ามาอย่างรวดเร็ว ก่อนรายงานเสียงดังว่า “ทูลท่านอ๋อง พระชายาทรงนำขุนนางทั้งใหญ่เล็กของติ้งเป่ยและชาวเมืองออกมารอรับชัยชนะของท่านอ๋องที่นอกประตูเมืองทิศเหนือ ห่างออกไปสิบลี้พ่ะย่ะค่ะ!”
อวิ๋นเจิงขมวดคิ้วเล็กน้อย “ข้ามิได้สั่งคนไปแจ้งไว้ล่วงหน้าหรือว่าไม่ต้องมาต้อนรับ?”
ทหารม้าตอบว่า “เมื่อทราบว่าท่านอ๋องมีชัยกลับมา ขุนนางและชาวเมืองต่างสมัครใจออกมารอต้อนรับ พระชายากับฮูหยินจื่อส่งคนไปเกลี้ยกล่อมหลายครั้งแล้ว ทุกคนก็ไม่ยอมกลับ พระชายากับฮูหยินจื่อจนปัญญา จึงต้องมารอต้อนรับท่านอ๋องพร้อมกับทุกคนพ่ะย่ะค่ะ...”
อวิ๋นเจิงสั่งทันที “ให้พระชายากับฮูหยินจื่อกลับจวนไปก่อน อย่า...”
“ช่างเถิด!”
เมี่ยวอินห้ามอวิ๋นเจิงไว้ “ทุกคนล้วนมีน้ำใจ มาถึงนี่แล้ว ไยต้องทำให้พวกเขาหมดสนุกด้วยเล่า?”
อวิ๋นเจิงประหลาดใจ
อืม นั่นก็จริง!
ช่างเถิด!
เอาตามนี้แล้วกัน!
เช่นนี้เขาจะได้พบพวกนางเร็วขึ้นด้วย
เมื่อคิดได้ดังนั้น อวิ๋นเจิงก็เลิกล้มความคิดที่จะให้เสิ่นลั่วเยี่ยนและคนอื่น ๆ กลับจวนไปก่อน แล้วสั่งเสียงดังว่า “ถ่ายทอดคำสั่งออกไป เร่งเดินทางเต็มกำลัง!”
เมื่อคำสั่งของอวิ๋นเจิงถูกถ่ายทอดออกไป ทุกคนก็เร่งเดินทางเต็มกำลังทันที
ที่นอกประตูเมืองทิศเหนือของติ้งเป่ย ห่างออกไปสิบลี้ เสิ่นลั่วเยี่ยนกับเย่จื่อยืนอยู่หน้าสุดของขบวน
ครรภ์ของเสิ่นลั่วเยี่ยนใหญ่ขึ้นมากแล้ว อีกไม่นานก็คงถึงกำหนดคลอด
ส่วนครรภ์ของเย่จื่อก็เห็นได้ชัดเจนแล้วเช่นกัน