เว่ยเปียน ค่ายใหญ่เป่ยหวน
ปันปู้นำทหารองครักษ์กลุ่มหนึ่งควบม้าเข้าไปในค่ายใหญ่อย่างเร่งรุด
ไม่นาน ปันปู้ก็ได้พบกับอู้เลี่ย
เมื่อเห็นปันปู้ อู้เลี่ยทั้งตื่นเต้นทั้งกระวนกระวายใจ จึงพาปันปู้เข้าไปในกระโจมบัญชาการอย่างเร่งร้อน
“เป็นอย่างไรบ้าง?”
อู้เลี่ยร้อนใจถามถึงผลลัพธ์
“ไม่มีอันตราย!”
ปันปู้ตื่นเต้นยิ่งนัก กล่าวด้วยร่างกายสั่นเทา “ข้าเฒ่านำคนเข้าไปในหุบเขามรณะถึงสามครั้ง ครั้งที่เข้าไปลึกที่สุดนั้น ล่วงเข้าไปในหุบเขามรณะเกือบ 50 ลี้ ก็ยังไม่ถูกทัณฑ์สวรรค์!”
“ดียิ่ง!”
เมื่อได้คำยืนยันจากปันปู้ อู้เลี่ยแทบจะเงยหน้าคำรามด้วยความยินดี
หุบเขามรณะไม่มีอันตราย!
พื้นที่ด้านหลังซั่วเป่ยเปิดทางให้พวกเขาอย่างสิ้นเชิงแล้ว!
ขอเพียงนำทัพบุกเข้าด้านหลังของกองทัพเป่ยฝู่ กองทัพเป่ยฝู่ย่อมแตกตื่นอลหม่าน!
ถึงเวลานั้น ด่านหน้าสองแนวของซั่วเป่ยก็จะตกอยู่ในกำมือ!
ศึกเดียวชี้ขาดใต้หล้า!
หลังพยายามข่มความตื่นเต้นในใจ อู้เลี่ยก็แจ้งแผนการของตนให้ปันปู้ทราบโดยเร็ว
นี่คือแผนที่เขาคิดไว้แต่เนิ่น ๆ แล้ว
ขอเพียงยืนยันว่าหุบเขามรณะไม่มีอันตราย ก็ลงมือได้ทันที!
เขาตั้งใจจะนำทัพ 40,000 นายบุกโจมตีด้านหลังของกองทัพเป่ยฝู่ด้วยตนเอง
ไม่เพียงต้องยึดซู่ฉวีและซั่วฟาง ยังต้องยึดหม่าอี้ด้วย!
หม่าอี้สะสมเสบียงไว้เป็นจำนวนมาก!
ขอเพียงได้เสบียงเหล่านั้นมา ทัพ 40,000 นายของพวกเขาก็จะได้รับเสบียงเติมเต็ม
ส่วนกองทัพเป่ยฝู่ ไม่เพียงถูกตัดเส้นทางถอย ทั้งยังขาดแคลนเสบียงอีกด้วย
ถึงเวลานั้น แนวป้องกันทั้งหมดของกองทัพเป่ยฝู่จะพังทลายลงโดยสิ้นเชิง!
ทางเลือกที่ดีที่สุดของกองทัพเป่ยฝู่คือบุกฝ่าอย่างสุดกำลัง แล้วถอนกำลังเข้าไปในด่านเป่ยลู่ทั้งหมด!