หลังมื้อกลางวัน ขณะที่พ่อบ้านมีธุระต้องไปจัดการ เกาเหอก็ลอบดึงอวิ๋นเจิงไปยังมุมหนึ่ง
“องค์ชาย ท่านกลับไปบอกคนอื่นเสียว่า ร้านตีเหล็กแห่งนั้นท่านซื้อมาเพื่อมอบให้นายกองตู้”
เกาเหอเหลียวซ้ายแลขวาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยกับอวิ๋นเจิงอย่างจริงจัง
“เหตุใดเล่า?”
อวิ๋นเจิงแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง “นั่นข้าซื้อมาใช้เองชัด ๆ”
“องค์ชาย!”
เกาเหอร้อนใจ “ท่านซื้อร้านตีเหล็กไว้เอง แต่กลับอ้างชื่อนายกองตู้ หากเรื่องนี้ล่วงรู้ไปถึงพระกรรณฝ่าบาท ฝ่าบาทคงคิดว่าท่านมีใจคิดกบฏเป็นแน่!”
“เป็นไปไม่ได้”
อวิ๋นเจิงส่ายหน้า พลางยิ้ม “เสด็จพ่อไม่มีทางเชื่อคำพูดเช่นนี้ ข้าจะคิดกบฏได้อย่างไร!”
“องค์ชาย! พระทัยฝ่าบาทยากแท้หยั่งถึง!” เกาเหอเกลี้ยกล่อมอย่างอ่อนอกอ่อนใจ
“อย่างนั้นหรือ?”
มุมปากอวิ๋นเจิงยกขึ้นเล็กน้อย ในที่สุดก็เอ่ยถาม “เจ้าเป็นคนที่ช่วยเสด็จพ่อจับตาดูข้าใช่หรือไม่?”
เมื่อได้ยินคำพูดของอวิ๋นเจิง เปลือกตาเกาเหอก็กระตุกวูบ
ครั้นได้สติ เกาเหอก็รีบส่ายหน้าปฏิเสธ
“ไม่ใช่แค่เจ้า พ่อบ้านก็ด้วยกระมัง?”
รอยยิ้มบนใบหน้าอวิ๋นเจิงเจิดจ้าเป็นพิเศษ “ที่จริงเรื่องเงินปลอบขวัญถูกยักยอก ไม่ใช่ข้าเป็นคนบอกเสด็จพ่อ ข้าเพียงเล่าให้พี่สามฟัง แต่พี่สามกลับปิดบังเรื่องนี้ไว้ ไม่ได้รายงานขึ้นไป!”
“วันนี้ในท้องพระโรง เสด็จพ่อกริ้วอย่างหนักเพราะเรื่องนี้ ยังลงโทษให้พี่สามไปคุกเข่าที่ศาลบรรพชนหลวงสามวัน!”
“เจ้าว่า ข้ากับพี่สามต่างก็ไม่ได้ทูลเรื่องนี้แก่เสด็จพ่อ แล้วเสด็จพ่อทรงทราบได้อย่างไร?”
เมื่อได้ยินคำพูดของอวิ๋นเจิง สีหน้าเกาเหอก็เปลี่ยนไปในทันที
อวิ๋นเจิงมองเกาเหอเงียบ ๆ ก่อนกล่าวต่อ “เจ้ากล้าพูดเรื่องเหล่านี้กับข้า ข้าดีใจยิ่งนัก เจ้าเป็นคนฉลาด ลองไตร่ตรองให้ดีแล้วค่อยให้คำตอบข้า”