ไม่นาน หลินจี้ก็นำแม่ทัพใหญ่กองทัพเรือจากสามพื้นที่เข้ามา
“หลิวเฟิง แม่ทัพกองทัพเรือหู่จิน คารวะท่านอ๋อง!”
“ฟ่านสยง แม่ทัพกองทัพเรือโยวจิน...”
“เหยาเป่าจวี แม่ทัพกองทัพเรือท่าเรือเกาหลิน...”
ทั้งสามเข้ามาก็แนะนำตัว แล้วคารวะอวิ๋นเจิง
อวิ๋นเจิงกวาดตามองทั้งสามตั้งแต่หัวจรดเท้า
พวกเขาอายุยังไม่มากนัก น่าจะราวสี่สิบปี
รูปร่างก็ดูแข็งแรงทีเดียว
อืม เช่นนี้ก็จัดการง่ายแล้ว!
“ทหาร!”
อวิ๋นเจิงตวาดเสียงต่ำ พลางชี้ไปยังทั้งสาม “ถอดเกราะของพวกเขาออก โบยด้วยไม้ทหารคนละ 40 ไม้!”
อะไรนะ?
เมื่อได้ยินคำพูดของอวิ๋นเจิง สีหน้าของทั้งสามพลันแปรเปลี่ยน
เพิ่งพบอวิ๋นเจิงเป็นครั้งแรก เขาก็ไม่กล่าวสักคำ กลับสั่งโบยพวกเขาคนละ 40 ไม้แล้วหรือ?
ฟ่านสยงได้สติ สีหน้าไม่พอใจอย่างยิ่ง “ข้าน้อยมาสวามิภักดิ์ด้วยความจริงใจ ทั้งยังตั้งใจจะล้างแค้นให้ชาวเมืองอวี้โจว เหตุใดท่านอ๋องจึง...”
“50 ไม้!”
ยังไม่ทันที่ฟ่านสยงจะกล่าวจบ อวิ๋นเจิงก็เพิ่มโทษทันที
ฟ่านสยงกล่าวว่า “ท่านอ๋อง ข้าน้อย...”
“60 ไม้!”
อวิ๋นเจิงเพิ่มโทษอีกครั้ง สายตาเย็นเยียบจับจ้องทั้งสาม
ฟ่านสยงยังคิดจะกล่าวต่อ ทว่าเหยาเป่าจวีที่อยู่ข้างกายกลับชิงปิดปากเขาไว้ก่อน พร้อมเอ่ยขึ้นว่า “ข้าน้อยยินดีรับโทษ!”
ระหว่างกล่าว เหยาเป่าจวียังส่งสายตาให้หลิวเฟิงอย่างร้อนรน
“ข้าน้อยยินดีรับโทษเช่นกัน!”
หลิวเฟิงได้สติ จึงรีบเอ่ยตาม
“ดี!”
อวิ๋นเจิงพยักหน้าเบา ๆ แล้วโบกมือให้หลินจี้
หลินจี้นำทหารองครักษ์หลายคนก้าวออกมาทันที พวกเขาถอดเกราะของทั้งสาม แล้วพาออกไปนอกลาน กดให้นอนคว่ำบนม้านั่งก่อนเริ่มลงโทษ