ยามบ่ายโมงหนึ่ง ในที่สุดเจียเหยาก็สะลึมสะลือตื่นขึ้นมา
ยังไม่ทันลืมตา ศีรษะก็ปวดแปลบขึ้นมา
เจียเหยาส่ายศีรษะเบา ๆ แล้วค่อย ๆ ลืมเปลือกตาอันหนักอึ้ง
“อวิ๋นเจิง...”
เจียเหยายังลืมตาไม่เต็มที่ ก็เริ่มเรียกหาอวิ๋นเจิง
ทว่ากลับไม่มีเสียงตอบรับจากข้างกาย
“อวิ๋นเจิง...”
เจียเหยาเรียกอีกครั้ง แต่ก็ยังไร้เสียงตอบ
เจียเหยาสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันควัน เปลือกตาหนักอึ้งพลันเปิดกว้าง นางไม่สนใจอาการปวดแปลบในศีรษะ กวาดตามองหาเงาร่างของอวิ๋นเจิงไปทั่ว
ทว่าในที่พักพิงแห่งนี้ จะมีเงาของอวิ๋นเจิงอยู่ที่ใดกัน!
เจียเหยาร้อนใจ กำลังจะร้องเรียกเสียงดัง สายตาก็พลันเหลือบไปเห็นหมวกเกราะข้างกองไฟ
เจียเหยารีบประคองร่างอ่อนแรงเดินเข้าไป
ภายในหมวกเกราะยังมีน้ำอยู่
บางทีหมวกเกราะอาจวางอยู่ใกล้กองไฟ หรือไม่อวิ๋นเจิงก็เพิ่งจากไปไม่นาน น้ำจึงยังอุ่นอยู่
ไม่ไกลจากหมวกเกราะ ยังมีผักป่าวางอยู่บนพื้น
เจียเหยากวาดตามองรอบด้านอีกครั้ง แต่ก็ไม่เห็นไม้เท้าของอวิ๋นเจิง
ดูท่าอวิ๋นเจิงคงออกไปชั่วคราว
ขาของเขาบาดเจ็บ คงไปได้ไม่ไกลนัก
เจียเหยาพยุงกำแพงหิน ค่อย ๆ ลุกขึ้น ตั้งใจจะไปตามหาอวิ๋นเจิง
เมื่อลุกขึ้นยืน นางถึงเพิ่งตระหนักว่าคอเสื้อของตนเปิดอ้าอยู่
นางจำได้ชัดเจนว่า ก่อนเข้านอนเมื่อคืน อวิ๋นเจิงช่วยสวมเสื้อผ้าที่ตากจนแห้งให้นางแล้วนี่นา!
เหตุใดจึงเปิดอ้าอีกเล่า?
หรืออวิ๋นเจิงฉวยโอกาสตอนนางหลับ...
เป็นไปไม่ได้!
เพียงชั่วพริบตา เจียเหยาก็ปฏิเสธความคิดของตน