“เว่ยเหวินจงมันเป็นคนขี้ขลาดรักตัวกลัวตายโดยแท้!”
“ข้าจะให้เสด็จพ่อทรงลงโทษคนสารเลวนั่นอย่างหนัก!”
“หมอนั่นน่ะหรือ? ก็แค่คนขลาดคนหนึ่ง ยังจะเป็นผู้บัญชาการกองทัพเป่ยฝู่อีกหรือ?”
อวิ๋นเจิงด่าเว่ยเหวินจงมาตลอดทางจนออกจากเมืองติ้งเป่ย
เมื่อได้ยินอวิ๋นเจิงด่าเว่ยเหวินจง ผู้คนไม่น้อยต่างหันมามอง ลอบคาดเดาว่าท่านอ๋องผู้นี้กับเว่ยเหวินจงเกิดเรื่องอันใดขึ้น
ทั่วทั้งซั่วเป่ย เกรงว่าคงมีเพียงท่านอ๋องผู้กำลังโด่งดังผู้นี้เท่านั้น ที่กล้าด่าเว่ยเหวินจงมาตลอดทางเช่นนี้
“พอแล้ว ออกจากเมืองมาแล้ว เลิกแสดงได้แล้ว!”
เมื่อพ้นเมืองติ้งเป่ย เสิ่นลั่วเยี่ยนก็เอ่ยยิ้ม ๆ ให้อวิ๋นเจิงหยุดเสียที
เจ้าคนสารเลวนี่แสดงได้เหมือนจริงนัก
ที่เขาก่อเรื่องเช่นนี้ ก็เพื่อให้เว่ยเหวินจงไม่ยอมรับข้อเสนอของเขาอย่างเด็ดขาดมิใช่หรือ?
เขาด่าเสียสะใจแล้ว!
เว่ยเหวินจงคงเกลียดเขาจนเข้ากระดูกดำ!
ทว่าแต่เดิมพวกเขาก็ไม่ลงรอยกับเว่ยเหวินจงอยู่แล้ว
ดูเหมือนจะไม่จำเป็นต้องกังวลถึงเพียงนั้นด้วย
“ออกจากเมืองแล้วหรือ?”
อวิ๋นเจิงหยุดด่า สีหน้าเสียดายไม่น้อย “ข้ายังด่าไม่หนำใจเลย!”
“……”
เสิ่นลั่วเยี่ยนได้ยินดังนั้นก็ทำหน้ามืดครึ้มทันที
ยังด่าไม่หนำใจอีกหรือ?
เขาแทบจะเอ่ยทักทายบรรพบุรุษสิบแปดชั่วโคตรของเว่ยเหวินจงอยู่แล้ว
ป่านนี้เว่ยเหวินจงคงกำลังเดือดดาลอยู่ในจวนเป็นแน่!
เสิ่นลั่วเยี่ยนกลอกตามองเขา ก่อนถามว่า “เช่นนี้นับว่าพวกเรากับเว่ยเหวินจงแตกหักกันแล้วหรือ?”
“นี่เรียกว่าแตกหักเสียที่ใด?”
อวิ๋นเจิงยิ้มกล่าว “ฟู่เทียนเหยี่ยนมิได้พูดแล้วหรือว่า พวกเราทำไปทั้งหมดก็เพื่อคลี่คลายการถูกปิดล้อมของสุยหนิง? อย่างไรเสีย วันนี้ข้าก็ด่าเว่ยเหวินจงไปแล้ว วันหน้าหากไม่อยากทำตามคำสั่งของเขา ก็อ้างได้ทุกเมื่อว่าเขากลั่นแกล้งแก้แค้นข้า!”