ติ้งเป่ย!
“ชัยชนะใหญ่! ซั่วฟางมีชัยครั้งใหญ่!”
ทหารส่งข่าวที่ปักธงแดงไว้บนหลังสามผืนควบม้าพุ่งผ่านประตูตะวันตกของติ้งเป่ยอย่างรวดเร็ว
เมื่อได้ยินเสียงทหารส่งข่าวร้องประกาศ เหล่าทหารที่เฝ้าประตูก็พากันวิพากษ์วิจารณ์ขึ้นมาทันที
“ซั่วฟางส่งข่าวชัยชนะใหญ่มาอีกแล้วหรือ?”
“เป็นไปไม่ได้กระมัง?”
“หรือไม่ก็อาจเป็นข่าวชัยชนะครั้งก่อนที่ส่งมาซ้ำอีกครั้ง?”
“จะเป็นไปได้อย่างไร? ชัยชนะครั้งนั้นผ่านมาตั้งสิบกว่าวันแล้ว! ไม่มีทางส่งข่าวซ้ำหลังจากผ่านไปนานถึงเพียงนี้หรอก!”
“แล้วชัยชนะใหญ่นี่มาจากไหน? ทหารชาวนาของซั่วฟางรบชนะทุกวัน ส่วนพวกเรากลับเอาแต่หมกตัวอยู่ในเมือง ปิดประตูไม่ออกไปไหน น่าขายหน้าชะมัด!”
“เฮ้อ ใครว่าไม่ใช่เล่า?”
เหล่าทหารพากันถกเถียงกันไม่หยุด ชาวเมืองก็เป็นเช่นเดียวกัน
เมื่อทหารส่งข่าวควบม้าเข้าไปในจวนแม่ทัพใหญ่พิทักษ์เหนือ ข่าวชัยชนะครั้งใหม่ของซั่วฟางก็แพร่สะพัดไปทั่วอย่างรวดเร็ว
เว่ยเหวินจงเห็นรายงานศึกที่ทหารส่งข่าวนำมา ก็เบิกตากว้างจนแทบถลน
อวี๋ซื่อจงกับเฝิงอวี้ สองแม่ทัพใต้บัญชาของอวิ๋นเจิง มองแผนลวงโจมตีค่ายของเป่ยหวนออก ใช้เพลิงโจมตี สังหารทหารเป่ยหวนที่บุกค่ายไปหนึ่งหมื่นนาย โดยเสียกำลังพลไม่ถึงสิบคน!
เสียคนไม่ถึงสิบ สังหารศัตรูหนึ่งหมื่น!
ทหารชาวนาซั่วฟางสร้างสถิติอัตราการสูญเสียพลิกแพลงจากสถิติเดิมที่ตนสร้างไว้ได้อีกครั้ง หลังผ่านไปเพียงสิบกว่าวัน!
พวกเขายังไม่ได้ปะทะกับเป่ยหวนเลยด้วยซ้ำ แต่ทหารชาวนาซั่วฟางสังหารศัตรูไปแล้วรวมสองหมื่นหกพันคนหรือ?
ที่สำคัญคือ ตลอดมานี้ กำลังพลของอวิ๋นเจิงบาดเจ็บล้มตายไปเพียงห้าร้อยคนเท่านั้น!
บ้าคลั่งไปแล้ว!
ไม่ใช่เขาเสียสติ ก็เป็นโลกนี้ที่เสียสติไปแล้ว!