เมื่อกองกำลังของชวีจื้อบุกเข้ามา อวิ๋นเจิงก็รู้ว่าศึกนี้ไม่มีข้อกังขาอีกต่อไปแล้ว
ทั่วสนามรบเต็มไปด้วยศพ
แต่ศพของคนจากสองกองกำลังเหมิงหูกับเจินเหอมีมากกว่าอย่างเห็นได้ชัด
ความแตกต่างระหว่างผู้ที่สวมเกราะครบครันกับผู้ที่สวมเกราะไม่ครบ ยามนี้ปรากฏชัดอย่างยิ่ง
หลายครั้งทหารต้าเฉียนถูกฟันหลายแผล แต่เมื่อมีเกราะคุ้มกันก็ไม่ได้เป็นอะไรมาก
ส่วนทหารศัตรูที่ไร้เกราะคุ้มกัน เพียงถูกอาวุธของทหารต้าเฉียนแตะต้อง ก็มักไม่ตายก็ต้องบาดเจ็บสาหัส มีเพียงส่วนน้อยที่โชคดีได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย
เดิมทีกำลังพลสองกองของเหมิงหูกับเจินเหอก็ขวัญกำลังใจไม่มั่นคงอยู่แล้ว การบุกเข้ามาอย่างกะทันหันของกองกำลังชวีจื้อจึงทำลายแนวต้านทางใจสุดท้ายของพวกเขาลง
ไม่นาน คนจากสองกองกำลังเหมิงหูกับเจินเหอก็เริ่มยอมจำนน
อย่างไรเสีย ต่อให้ทหารม้าต้าเฉียนตีแนวป้องกันของพวกเขาแตก คนที่บุกเข้าไปก็จะมุ่งสู่ด้านหลังของเป่ยหวน มิใช่ด้านหลังของพวกเขา
รักษาชีวิตไว้ก่อน!
เมื่อเห็นคนจากสองกองกำลังเหมิงหูกับเจินเหอยอมจำนนกันเป็นแถว ทหารม้าเป่ยหวนจำนวนไม่น้อยที่ถูกตีแตกกระจัดกระจายก็เริ่มยอมจำนนตาม
ชาวเป่ยหวนใช่ว่าจะไม่กลัวตาย
แนวต้านทางใจของพวกเขาถูกทำลายลงไปแล้ว ทั้งยังเผชิญกับสถานการณ์ที่พ่ายแพ้อย่างแน่นอน บัดนี้ความปรารถนาจะมีชีวิตรอดจึงเข้าครอบงำจิตใจอย่างสิ้นเชิง
เมื่อเห็นผู้คนวางอาวุธลงไม่ขาดสาย อวิ๋นเจิงก็สั่งคนข้างกายทันทีว่า “จงตะโกนให้สุดเสียงว่า ผู้ยอมจำนนจะไว้ชีวิต!”
“รับบัญชา!”
ทุกคนขานรับพร้อมกัน