วันเวลาต่อจากนั้น ชีวิตของอวิ๋นเจิงดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบ
ช่วงเช้า เขามักรวมกลุ่มอยู่กับจางซวีและผู้ช่วยอีกหลายคนของจางซวี
คนกลุ่มนี้เก็บตัวอยู่ในจวนจางซวี ไม่รู้ว่ากำลังง่วนทำสิ่งใดกัน
ยามบ่าย อวิ๋นเจิงมักพาเสิ่นลั่วเยี่ยนและคนอื่น ๆ ออกไปเดินเล่น เล่นหมากล้อมบ้าง หรือไม่ก็เล่นกับเด็กทั้งสอง พร้อมสอนความรู้พื้นฐานให้พวกเขาไปด้วย
บางครั้ง อวิ๋นเจิงก็ทดสอบการเรียนของเสิ่นเนี่ยนฉือกับฉีเหยียน
ระหว่างนั้น อวิ๋นเจิงยังส่งคนไปแจ้งจู่หลู่กับเหมิงตัว ให้จัดการธุระต่าง ๆ ไว้ให้เรียบร้อย ครั้นถึงเวลาแล้วจะได้เดินทางไปภูเขาจี้ซานพร้อมกับตน
นอกจากนี้ อวิ๋นเจิงยังส่งคนไปส่งจดหมายให้ทัวฮวนที่ฟู่โจว ขอให้เขาพาจี้หร่านมาซั่วฟางสักครั้ง
เมื่อห่างจากสนามรบ ชีวิตของอวิ๋นเจิงดูคล้ายกลับคืนสู่ความสงบเรียบง่าย
นับแต่การกลับมาของอวิ๋นเจิง เสียงหัวเราะรื่นเริงในจวนอ๋องก็มีมากกว่าปกติอยู่บ้าง
วันหนึ่ง อวิ๋นเจิงกำลังลากเสิ่นลั่วเยี่ยนเดินเตร็ดเตร่อยู่ในจวนอ๋อง คนในจวนอ๋องก็เข้ามารายงานว่าทัวฮวนกับจี้หร่านมาถึงแล้ว
เมื่ออวิ๋นเจิงมาถึงโถงรับรอง ทัวฮวนกับจี้หร่านก็รีบคำนับ
“นั่งเถิด!”
อวิ๋นเจิงยกมือส่งสัญญาณให้ทั้งสองนั่งลง ก่อนจะเลื่อนสายตาไปยังจี้หร่าน “เจ้าผอมลงไปไม่น้อย ผู้คุมหักอาหารเจ้าหรือ?”
จี้หร่านผอมลง ทั้งผมขาวบนศีรษะก็เพิ่มขึ้นด้วย
ทว่าโดยรวมแล้ว เขายังดูมีชีวิตชีวา มิได้มีท่าทีเลื่อนลอย
“หาเป็นเช่นนั้นไม่ หาเป็นเช่นนั้นไม่พ่ะย่ะค่ะ”
จี้หร่านส่ายหน้ารัว “ทูลท่านอ๋อง นักโทษผู้นี้ผอมลงทุกวัน เพราะมักคิดถึงภรรยาและบุตรอยู่ในคุกพ่ะย่ะค่ะ...”