เมื่อได้ฟังคำพูดของอวิ๋นเจิง สีหน้าของคนหลายคนก็อดกระตุกขึ้นมาไม่ได้
คนไร้ยางอายเคยพบเห็นมาแล้ว แต่ไร้ยางอายถึงเพียงนี้กลับไม่เคยพบ!
ไม่แน่ว่าโหลวอี้คงถูกคนเผ่าหมานจับไปเป็นกับแกล้มสุราแล้ว เขายังโยนความผิดไปให้โหลวอี้ได้อีก
เขาไม่กลัวจริง ๆ หรือว่าโลงศพของโหลวอี้จะกดไม่อยู่!
“น้องชาย ต่อให้เจ้าผลักเรื่องนี้ไปให้โหลวอี้ ก็ต้องให้บรรดาเผ่าทางตะวันตกของทะเลทรายเชื่อเสียก่อน!”
ฉินชีหู่กล่าวพลางหัวเราะไม่ออก ร้องไห้ก็ไม่เชิง
“พวกเขาจะเชื่อหรือไม่ก็ช่าง อย่างไรเสียพวกเราเชื่อแล้ว!”
อวิ๋นเจิงยิ้มเจ้าเล่ห์ “อีกอย่าง คนเหล่านี้หนีจากกุ่ยฟางไปปล้นบรรดาเผ่าทางตะวันตกของทะเลทราย ไม่ได้หนีจากป้อมซิงอานหรือสันเขาจวี้ฉือไปเสียหน่อย! พวกเราควบคุมนักโทษเหล่านั้นได้ แล้วจะไปควบคุมทหารแตกทัพของโหลวอี้ได้อย่างไร?”
ตราบใดที่พวกเขาไม่ลงมืออย่างเปิดเผย ต่อให้บรรดาเผ่าทางตะวันตกของทะเลทรายสงสัยมาถึงพวกเขา ก็ยังไม่หันมาแตกหักกันในทันที
บางเรื่องต่อให้ทุกคนรู้แก่ใจว่าเป็นอย่างไร ขอเพียงพูดให้พอฟังขึ้นก็พอแล้ว
อย่างไรเสีย เวลานี้พวกเขาไม่คิดจะรบ บรรดาเผ่าทางตะวันตกของทะเลทรายก็ไม่คิดจะรบเช่นกัน!
อย่างมากพวกเขาก็แค่ใช้กลอุบายลับ ๆ ตอบโต้บรรดาเผ่าทางตะวันตกของทะเลทรายเท่านั้น!
หากเป็นเช่นนั้นจริง พวกเขาก็รับมือไปตามสถานการณ์!
“เจ้าควบคุมบรรดาเผ่าทางตะวันตกของทะเลทรายได้อยู่หมัดจริง ๆ”
ฮ่องเต้เหวินทอดพระเนตรอวิ๋นเจิงอย่างขบขัน ก่อนตรัสถามอีกว่า “หากโจรเหล่านี้ถูกผู้มีเจตนาร้ายรวบรวมเข้าไว้ด้วยกัน ก็ย่อมกลายเป็นกำลังที่มองข้ามไม่ได้ เจ้าไม่กลัวหรือว่าพวกเขาจะหันกลับมาเล่นงานเจ้า?”
“กำลังพลแค่นี้ กระหม่อมไม่กลัวจริง ๆ พ่ะย่ะค่ะ!”