หนึ่งวันครึ่งให้หลัง ทูตที่เหล่าเจ้าเมืองทางใต้หลายคนส่งมาถูกคุ้มกันมาถึงเมืองสุสะ
อวิ๋นเจิงพบหน้าทูตเหล่านั้นเพียงครู่เดียว แล้วมอบเรื่องเจรจาทั้งหมดให้เจินเถียนอู่กับเถียนจงซิ่นจัดการ
ก่อนเริ่มการเจรจา อวิ๋นเจิงได้ขีดเส้นตายให้ทั้งสองไว้แล้ว
กองทัพของพวกเขาต้องยกเข้าสู่ภาคใต้ เข้าควบคุมพื้นที่ และจัดระเบียบกองทัพใต้บัญชาของเจ้าเมืองทางใต้เหล่านั้นเสียใหม่
ส่วนรางวัลตอบแทนนั้น เขาไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย
เจินเถียนอู่จะมอบรางวัลอย่างไรก็ได้ ขอเพียงตนเองอธิบายกับทางนั้นได้ก็ไม่มีปัญหา
หลังเจรจากันครึ่งวัน เจินเถียนอู่กับทูตของเจ้าเมืองเหล่านั้นก็ตกลงรายละเอียดเรื่องการยอมจำนนได้
หากทางเจ้าเมืองเหล่านั้นไม่มีปัญหา พวกเขาก็จะเริ่มเข้ารับหน้าที่ป้องกันภาคใต้ได้
หลังส่งทูตของเจ้าเมืองเหล่านั้นกลับไป เจินเถียนอู่ก็ไปหาจ้าวหลิวเหลียงเพื่อดื่มสุรา
“ข้าถามหน่อย เจ้าเกณฑ์ทหารครบแล้วหรือยัง ยังมีอารมณ์มาหาข้าดื่มสุราอีกหรือ?”
จ้าวหลิวเหลียงเอ่ยหยอกเจินเถียนอู่
“ไม่มีอะไรหรอก เรื่องนี้มีคนใต้บัญชาจัดการอยู่”
เจินเถียนอู่โบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “คาดว่าองค์ชายจะยกทัพกลับราชสำนักในไม่ช้า ถึงตอนนั้นพวกเราอาจไม่มีโอกาสดื่มสุราด้วยกันแล้ว”
“ไม่ถึงขั้นนั้นกระมัง”
จ้าวหลิวเหลียงหัวเราะเบา ๆ “รอพวกเจ้าจัดการเรื่องทางใต้เสร็จ องค์ชายยังต้องปูนบำเหน็จตามความชอบ ถึงตอนนั้นพวกเรามีโอกาสดื่มสุราด้วยกันอีกมาก”
“อย่างไรเจ้าก็ไม่มีธุระ ดื่มสักหน่อยเถิด!”
เจินเถียนอู่วางไหสุราลงตรงหน้าจ้าวหลิวเหลียง
“เหตุใดข้าถึงรู้สึกว่าเจ้ามีเรื่องกลัดกลุ้ม?” จ้าวหลิวเหลียงมองเจินเถียนอู่อย่างสงสัย “อีกไม่นานเจ้าก็จะได้เป็นอวี่อ๋องแล้ว เหตุใดจึงยังดูหม่นหมอง?”