นี่มันลูกบาศก์กลฉบับโบราณหรือไร?
ทว่ากลับเป็นลูกบาศก์กลสามชั้นแบบพื้นฐานที่สุด
ทั้งยังทำจากหยกอีกด้วย
เมื่อเห็นสิ่งของในมือปันปู้ ทุกคนต่างพากันฉงน
ชาวต้าเฉียน นอกจากอวิ๋นเจิงแล้ว ไม่มีผู้ใดเคยเห็นสิ่งของเช่นนี้มาก่อน
ปันปู้กวาดตามองทุกคนด้วยสีหน้าเย่อหยิ่ง “ข้าได้ยินมานานว่าแคว้นต้าเฉียนรุ่งเรืองด้วยวัฒนธรรม มีผู้รอบรู้มากความสามารถอยู่มากมาย”
“วันนี้ ข้าจะใช้สิ่งนี้ทดสอบพวกท่าน ดูว่าแคว้นต้าเฉียนมีผู้ใดสามารถไขปริศนาสิ่งนี้ได้หรือไม่!”
“หากแคว้นต้าเฉียนไร้ทั้งนักรบกล้าหาญและผู้รอบรู้มากความสามารถ แล้วข้าจะคำนับพวกท่านด้วยเหตุใด?”
ได้ฟังคำพูดของปันปู้ ทุกคนต่างอดฉงนไม่ได้
“ข้ามาเอง!”
เซียวว่านโฉวพุ่งออกมาเป็นคนแรก พลางแค่นเสียงอย่างดูแคลน “ของไร้ประโยชน์เช่นนี้ ข้าแค่บีบก็แหลกแล้ว!”
“……”
มุมปากอวิ๋นเจิงกระตุกเล็กน้อย มองชายชราผู้นี้อย่างพูดไม่ออก
เขาให้ท่านไขปริศนา!
ไม่ได้ให้ท่านทำลายมันเสียหน่อย!
“แม่ทัพเฒ่าเซียว ท่านคงฟังความหมายของข้าไม่เข้าใจ”
ปันปู้เยาะเย้ย “ข้าให้พวกท่านไขปริศนาสิ่งนี้ ไม่ใช่ทุบมันให้แตก!”
“ไขปริศนา?” เซียวว่านโฉวไม่เข้าใจ “ต้องไขอย่างไร?”
“ง่ายมาก!”
ปันปู้ยิ้มเย็น “สิ่งนี้มีหกด้าน และมีหกสี ขอเพียงจัดหยกสีเดียวกันให้อยู่บนด้านเดียวกันภายในเวลาครึ่งชั่วยาม โดยห้ามทำให้มันเสียหายก็พอ”
“แค่นี้เองหรือ?”
เซียวว่านโฉวดูแคลนเต็มใบหน้า “เป็นกลเล่นของเด็กสามขวบ ข้าไม่ต้องใช้เวลาถึงครึ่งชั่วยามด้วยซ้ำ แค่พริบตาก็จัดเสร็จแล้ว!”
กล่าวจบ เซียวว่านโฉวก็แย่งลูกบาศก์กลจากมือปันปู้มาเล่นอย่างไม่เห็นหัว