“ว่ามาเถิด ยามนี้ควรทำเช่นไร?”
ฮ่องเต้เหวินเงยพระพักตร์ทอดพระเนตรทุกคน สีพระพักตร์กลับไร้โทสะอย่างน่าประหลาด
เมื่อเผชิญกับคำถามของฮ่องเต้เหวิน เหล่าขุนนางต่างไม่รู้ว่าจะเอ่ยปากอย่างไร
ที่สำคัญคือท่าทีของฮ่องเต้เหวินในยามนี้ช่างแปลกประหลาดยิ่งนัก!
หากเป็นเมื่อก่อน ฮ่องเต้เหวินคงกริ้วขึ้นมาแต่แรกแล้ว
ทว่าวันนี้กลับสงบนิ่งอย่างเหลือเชื่อ
พวกเขาต่างสงสัยว่าฮ่องเต้เหวินถูกทำให้โกรธจนชาชินไปแล้วหรือไม่!
เมื่อเห็นว่าไม่มีใครพูด ฮ่องเต้เหวินก็หาได้กริ้วขึ้นมาเช่นเคย เพียงทอดพระเนตรอวิ๋นลี่อย่างเรียบเฉย “ในเมื่อทุกคนไม่ยอมพูด เช่นนั้นเจ้าผู้เป็นรัชทายาทก็เอ่ยความเห็นมาก่อนเถิด!”
“นี่...”
อวิ๋นลี่ขมวดคิ้วแน่น ชั่วขณะหนึ่งไม่รู้ว่าควรพูดอะไร
“ไม่เป็นไร หากเจ้ายังคิดไม่ตก ก็หารือกับเหล่าขุนนางดูก่อน”
ฮ่องเต้เหวินยังคงสงบนิ่งอย่างผิดวิสัย “อย่างไรเสีย ยามนี้เราก็ไม่มีเรื่องให้กริ้วแล้ว! มีบุตรชายที่เก่งกาจในการศึกเช่นนี้ช่วยเรากู้คืนแผ่นดินที่เสียไป เราควรยินดีจึงจะถูก! พูดให้ไม่น่าฟังหน่อย ต่อให้เราหนีไปซั่วเป่ยยามนี้ เหล่าลิ่วก็ไม่กล้าทำอะไรเรา ยังต้องจัดหาอาหารและที่พักอย่างดีให้เราเสียด้วยซ้ำ! แต่เจ้าน่ะ คงพูดยากแล้ว...”
ตรัสจบ ฮ่องเต้เหวินยังทอดพระเนตรอวิ๋นลี่แวบหนึ่งอย่างมีนัย
ทันใดนั้น ฮ่องเต้เหวินก็ราวกับเข้าใจทุกสิ่งกระจ่างขึ้นมา
เราจะกังวลไปเพื่ออะไร?
เรื่องนี้ควรปล่อยให้อวิ๋นลี่ผู้เป็นรัชทายาทกับบรรดาขุนนางในจวนรัชทายาทเป็นฝ่ายกังวลต่างหาก!
ถอยไปอีกหมื่นก้าว ต่อให้เหล่าลิ่วยกทัพก่อกบฏ บุกมาถึงเมืองหลวง เขาก็ไม่มีทางสังหารเรา
อย่างมากก็จับเราไปเชิดชูในฐานะไท่ซ่างหวงเท่านั้น