เรื่องรักใคร่หวานชื่นหรือ?
ถ้อยคำง่าย ๆ เพียงไม่กี่คำ กลับทำให้หัวใจของเจียเหยาสั่นไหวอย่างรุนแรง
“เจ้าอยากคุยเรื่องรักใคร่หวานชื่นหรือ?”
เจียเหยาสะกดกลั้นอารมณ์ จ้องอวิ๋นเจิงด้วยรอยยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม
“แน่นอนว่าอยาก!”
อวิ๋นเจิงยกมุมปากขึ้น “เรื่องใหญ่ของใต้หล้า คนที่มีความสุขคือผู้อื่น ส่วนเรื่องรักใคร่หวานชื่น คนที่มีความสุขคือตัวเราเอง ข้ายังชอบเป็นบุรุษเจ้าชู้มากกว่า”
“ยามกล่าวเหตุผลเหลวไหล เจ้ากลับมีมาเป็นชุดเชียว”
เจียเหยาตำหนิอย่างแง่งอน “เจ้าอยากได้ทั้งตัวข้าและหัวใจของข้า ใช่หรือไม่?”
“หรือเจ้าไม่อยากได้ทั้งตัวข้าและหัวใจของข้า?” อวิ๋นเจิงย้อนถามด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
“อยาก!”
เจียเหยาตอบโดยไม่ลังเล “ข้าถึงขั้นอยากควักหัวใจของเจ้าออกมาดูด้วยซ้ำ!”
อวิ๋นเจิงไม่ใส่ใจการเสแสร้งของเจียเหยา เอ่ยหยอกเย้าว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ยามข้าหมดสติ เหตุใดเจ้าจึงไม่ลงมือ?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจียเหยาก็หลบสายตาอวิ๋นเจิงโดยไม่รู้ตัว
แต่เมื่อครุ่นคิดอีกครั้ง นางกลับรู้สึกไม่ยินยอมอยู่บ้าง
นางมีเหตุใดต้องหลบสายตาเขาด้วย?
ไม่นาน เจียเหยาก็สบตาอวิ๋นเจิงอีกครั้ง “เจ้าอยากได้ทั้งตัวข้าและหัวใจของข้า แล้วไม่กลัวว่าข้าจะแก้แค้นหรือ?”
“เจ้าอยากแก้แค้นข้าอย่างไร?” อวิ๋นเจิงหัวเราะอย่างไม่ใส่ใจ
ยามนี้ต่อให้เจียเหยาพูดว่าจะฆ่าเขาอีก เขาก็ย่อมไม่เชื่อ
ในสถานการณ์เช่นนั้น เจียเหยายังไม่ลงมือฆ่าเขาโดยไม่ลังเล ยามนี้ยิ่งไม่มีทางทำเช่นนั้น
นางไม่มีความคิดเช่นนั้น ทั้งยังไม่มีความกล้าพอ