สามวันให้หลัง อวิ๋นเจิงพาเจียเหยาออกเดินทาง
ก่อนจากไป อวิ๋นเจิงเรียกหลุนไถมาพบ
“เสบียงที่ต้องคืนแก่พวกเจ้า กำลังส่งไปยังเผ่าอันต๋าแล้ว!”
อวิ๋นเจิงกำชับ “เมื่อไปถึงแล้ว เจ้าจงส่งคนไปขนเสบียงกลับมา คืนให้แต่ละเผ่า!”
เจียเหยาเตรียมเสบียงสำหรับกองทัพของพวกเขาไว้ล่วงหน้าแล้ว
ทว่าเสบียงเหล่านั้นล้วนยืมมาจากชนเผ่าต่าง ๆ ย่อมต้องคืนให้พวกเขา
เสบียงส่วนใหญ่ในขบวนที่หวังชี่คุมไปนั้น ใช้ชำระหนี้ทั้งสิ้น
“พ่ะย่ะค่ะ!”
หลุนไถรับคำสั่ง
“อีกเรื่องหนึ่ง ทางชนเผ่าเถื่อนทางเหนือยังต้องจับตาให้ดี! แม้ก่อนหน้านี้พวกมันจะสูญเสียอย่างหนัก แต่ก็ใช่ว่าจะไม่ฉวยโอกาสเข้ารบกวนชายแดน!”
อวิ๋นเจิงกำชับอีกครั้ง
“ท่านอ๋องโปรดวางพระทัย พวกเราจับตาดูอยู่ตลอดพ่ะย่ะค่ะ”
หลุนไถกล่าวอย่างมั่นใจ “หากชนเผ่าเถื่อนทางเหนือกล้ามา พวกเราจะทำให้พวกมันสูญเสียไพร่พลอีกครั้งเป็นแน่!”
“ดี!”
อวิ๋นเจิงพยักหน้า “ที่เหลือก็ฝากเจ้าและท่านปู้ตูแล้ว!”
“พ่ะย่ะค่ะ!”
หลุนไถรับคำสั่งอีกครั้ง
ปู้ตูอ้าปากเล็กน้อย คล้ายอยากพูดแต่ก็ลังเล
“ท่านปู้ตู ยังมีสิ่งใดอยากกล่าวหรือ?”
อวิ๋นเจิงสังเกตเห็นความผิดปกติของปู้ตู
ปู้ตูลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยช้า ๆ “ครานี้ท่านอ๋องยกทัพไปตีราชวงศ์หลี โปรดระวังตัวให้ดี จากที่ข้ารู้มา ราชวงศ์หลีมิได้อ่อนแอถึงเพียงนั้น!”
“ขอบคุณที่เตือน!”
อวิ๋นเจิงพยักหน้า “วางใจเถิด ข้าจะรับมืออย่างระมัดระวัง! จะพยายามลดความสูญเสียของพวกเราให้เหลือน้อยที่สุด และจะไม่เห็นชีวิตทหารเป่ยหวนเป็นเรื่องล้อเล่น!”
“อืม!”
ปู้ตูยิ้มอย่างฝืดเฝื่อน “ท่านอ๋องคือขุนพลอันดับหนึ่งใต้หล้า ฝีมือของท่านอ๋อง ข้าย่อมเชื่อมั่นอยู่แล้ว เมื่อท่านอ๋องกับองค์หญิงนำทัพกลับมาพร้อมชัยชนะ ข้าจะไปต้อนรับที่เผ่าอันต๋าอย่างแน่นอน!”