ภายใต้แสงอัสดงอันเหลือเรือง เมืองปู้วั่งต๋าถูกปกคลุมด้วยประกายสีทอง
ใต้แสงสีทองนั้น ควันหุงหาอาหารลอยขึ้นเป็นสายจากในเมือง
นั่นคือทหารรักษาการณ์ของปู้วั่งต้ากำลังก่อไฟหุงอาหาร
ทหารปู้วั่งต้ายังคงเกียจคร้านเช่นเดิม
เรื่องนี้ก็โทษพวกเขาไม่ได้
ทหารปู้วั่งต้าจำนวนมากประจำการอยู่ที่นี่เกินห้าปีแล้ว
ศัตรูที่ปู้วั่งต้าต้องระวังมีเพียงฉิวฉือ
ทว่าตลอดหลายปีมานี้ ฉิวฉือไม่เคยส่งทหารข้ามทะเลทรายใหญ่เสียด้วยซ้ำ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการยกทัพมารุกราน
ผู้ที่เดินทางข้ามทะเลทรายใหญ่มา ส่วนมากเป็นขบวนพ่อค้าที่ไปมาระหว่างฉิวฉือกับบรรดาเผ่าทางตะวันตกของทะเลทราย
ทว่าฉิวฉือเริ่มปิดพรมแดนตั้งแต่สองเดือนก่อน
ได้ยินว่าฉิวฉือคล้ายกำลังจะทำสงครามกับแคว้นต้าเยวี่ย
ฉิวฉือเกรงว่าระหว่างยกทัพไปโจมตีแคว้นต้าเยวี่ย บรรดาเผ่าทางตะวันตกของทะเลทรายจะฉวยโอกาสโจมตีป้อมซิงอาน จึงปิดพรมแดนเสีย
แต่ก่อน เมื่อมีพ่อค้าเดินทางผ่าน พวกเขายังพอรีดไถผลประโยชน์จากพ่อค้าได้บ้าง
บางครั้งก็เป็นเงินทอง บางครั้งก็เป็นอาหารที่มอบให้เป็นสินน้ำใจ
ไม่ว่าอย่างไร ทุกครั้งที่ขบวนพ่อค้าผ่านมา พวกเขาย่อมได้ผลประโยชน์ไม่น้อย
บัดนี้ฉิวฉือปิดพรมแดน พวกเขาจึงไม่เห็นแม้แต่เงาพ่อค้า ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการรีดไถผลประโยชน์
ทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องที่ไม่มีผลประโยชน์ให้รีดไถ ต๋าจ้านผู้บัญชาการทหารรักษาเมืองปู้วั่งต้าก็แค้นฉิวฉือจนเขี้ยวแทบหัก
รอให้ศึกกับต้าเฉียนยุติลงเมื่อใด จะจัดการฉิวฉือที่สมควรตายให้ได้ไม่ช้าก็เร็ว!