ตะวันคล้อยต่ำ
ศึกนองเลือดพลันปิดฉากลง
แม้การศึกครั้งนี้จะเป็นการต่อสู้ระหว่างกำลังพลไม่ถึงหมื่นกับกองทัพหนึ่งหมื่นห้าพันนาย แต่ภายใต้การวางแผนอันรัดกุมของอวิ๋นเจิง ก็ไม่มีเรื่องให้ต้องลุ้นแม้แต่น้อย
กองทัพต้าเฉียนบดขยี้ข้าศึกอย่างรวดเร็วราวกับหักไม้ผุ
อวิ๋นเจิงไม่มีโอกาสนำทัพบุกสังหารศัตรู ทำได้เพียงยืนชมเหตุการณ์อยู่เหนือหุบเขาริมแม่น้ำ
“มองอะไร? ทำราวกับข้ากลั่นแกล้งเจ้าอย่างนั้นแหละ!”
เมี่ยวอินเห็นแววตาน้อยอกน้อยใจที่อวิ๋นเจิงส่งมา จึงเอ่ยอย่างไม่พอใจทันที
อวิ๋นเจิงหัวเราะเสียงดัง แล้วพึมพำกับตนเองว่า “ดูท่า ต่อไปข้าคงต้องเป็นขุนพลฝ่ายบุ๋นเสียแล้ว”
คาดว่าในภายหน้าเขาคงไม่มีโอกาสนำทัพบุกสังหารศัตรูอีก
“ดูเจ้าทำหน้าเข้า!”
เมี่ยวอินเบ้ปาก ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มในไม่ช้า “คืนนี้พวกเราก็ได้กินเนื้อกันแล้ว!”
“โอ้?”
อวิ๋นเจิงลดเสียงลง พลางยิ้มเจ้าเล่ห์ “กินเนื้ออะไรหรือ?”
เมี่ยวอินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเข้าใจความหมาย แล้วถลึงตาใส่อวิ๋นเจิงด้วยความขุ่นเคือง
เจ้าคนสารเลว!
ช่างพูดจาไม่รู้จักยับยั้งเสียจริง!
หากคนไม่รู้มาเห็นเข้า คงคิดว่านางติดตามกองทัพมาเพื่อคอยอุ่นเตียงให้เขาเป็นแน่!
เห็นท่าทางของเมี่ยวอินแล้ว อวิ๋นเจิงซึ่งอารมณ์ดีเป็นทุนเดิมก็อดหัวเราะลั่นไม่ได้
อืม!
คืนนี้ควรได้กินเนื้อจริง ๆ!
จามรีกับล่อเหล่านี้ยังเก็บไว้ได้ จะได้ช่วยบรรทุกเสบียงสัมภาระ
ส่วนแกะเหล่านี้ไม่จำเป็นต้องเก็บไว้!
คืนนี้จะได้กินแกะย่างทั้งตัว!
อวิ๋นเจิงผู้คว้าชัยชนะมาได้อารมณ์ดีอย่างยิ่ง จึงเรียกทหารองครักษ์คนหนึ่งเข้ามาทันที “ไปบอกทุกคน คืนนี้เราจะกินเนื้อ ถือว่าเลี้ยงฉลองชัยให้ทุกคน!”