เกาเฉวียนยืนอยู่บนหอประตูเมืองหู่โข่ว
คนที่เขาส่งไปมอบหนังสือยอมจำนนได้นำคำพูดของเจียเหยากลับมารายงานแล้ว
คนผู้นั้นยังพรรณนารูปโฉมของเจียเหยาให้เขาฟังเป็นพิเศษ
ในปากของคนผู้นั้น เจียเหยาคือสตรีที่งดงามที่สุดในใต้หล้า เขาไม่เคยพบสตรีที่งามเช่นนี้มาก่อน
เจียเหยางดงามหรือไม่ เกาเฉวียนหาได้ใส่ใจ
เขาใส่ใจอยู่เพียงสองเรื่อง
เรื่องแรก ฐานะของเจียเหยา
เขาสืบสาวจนรู้แจ้งจากทุกด้านแล้ว
เจียเหยาไม่เพียงเป็นองค์หญิงแห่งเป่ยหวน แต่ยังเป็นสตรีของอวิ๋นเจิงด้วย
หากจับตัวเจียเหยาได้ บางทีอาจมีโอกาสสูงที่จะบีบให้อวิ๋นเจิงถอนทัพ
เรื่องที่สอง สติปัญญาของเจียเหยา
เจียเหยาเตือนเขาไว้แล้ว
เห็นได้ชัดว่าเจียเหยาก็กำลังระแวดระวังกลอุบายยอมจำนนหลอกลวงของเขาเช่นกัน
เขาย่อมไม่มีทางสั่งให้คนถอดเกราะ วางอาวุธ แล้วเดินออกจากเมืองหู่โข่วไปยอมจำนน
หากไร้อาวุธและเกราะ พวกเขาออกจากเมืองไปก็มีแต่ตายเปล่า
ยามนี้เขาจำต้องขบคิดว่าเจียเหยามองเจตนาของตนออกแล้วหรือไม่
หากเจียเหยาระวังพวกเขาลอบโจมตียามค่ำคืน แล้วพวกเขาบุ่มบ่ามออกศึก เมื่อต้องเผชิญกำลังพลที่เหนือกว่าแทบไม่มีโอกาสชนะเลย
ทหารใต้บังคับบัญชาของเขาล้วนเป็นทหารผ่านศึก เจียเหยาก็มีทหารผ่านศึกใต้บังคับบัญชาเช่นกันมิใช่หรือ
เกาเฉวียนขบคิดเงียบ ๆ ในใจชั่งน้ำหนักไปมา
“โฮ... โฮ...”
ในยามนั้นเอง เสียงโห่ร้องเป็นระลอกดังมาจากทิศค่ายใหญ่ของกองทัพศัตรู
ดูเหมือนกำลังฉลองชัยชนะ
แม้พวกเขาจะอยู่ห่างไกล ยังได้ยินเสียงโห่ร้องกึกก้องจนสะเทือนแก้วหู
เกาเฉวียนหรี่ตาลงเล็กน้อย จ้องไปยังทิศที่ตั้งค่ายใหญ่ของศัตรูด้วยแววตาเย็นเยียบ