“ไล่ตาม! จงไล่ตามให้ข้า!”
“จับเป็นเจิงกวง!”
“ฆ่า!”
ผู่หวังตะเบ็งเสียงสุดกำลัง นำทัพไล่ตามอย่างไม่ลดละ
ในยามนี้ ผู่หวังมิได้คิดเลยว่าข้าศึกจะซุ่มกำลังไว้หรือไม่ เขาคิดเพียงว่าจะจับเจิงกวงให้ได้
แล้วส่งตัวเจิงกวงให้ต้าเฉียน!
เจ้าคนถ่อยเจ้าเล่ห์ผู้นี้ ยังคิดจะทำร้ายเขาอีกหรือ?
ฝันไปเถอะ!
ภายใต้การนำของผู่หวัง ทหารซีฉวีต่างพากันไล่ล่าทหารแตกพ่ายของเจียวลู่
“ท่านแม่ทัพ พวกเราไล่ตามลึกเกินไปไม่ได้ ต้องระวังข้าศึกแสร้งพ่ายแล้วซุ่มโจมตี!”
ขณะนั้น เช่อเล่อเจี๋ยควบม้ามาเตือนผู่หวัง
“ซุ่มโจมตีหรือ? ข้าศึกจะเอาอะไรซุ่มโจมตี?”
ผู่หวังชี้ไปยังพื้นอย่างไม่ใส่ใจ “พวกมันทำอาวุธกับโล่ทิ้งไว้หมดแล้ว จะเอาอะไรซุ่มโจมตี? เจ้าเคยเห็นใครแสร้งพ่ายเช่นนี้หรือ?”
ตลอดเส้นทาง อาวุธและโล่ของทหารแตกพ่ายเหล่านั้นกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น
ข้าศึกหนีเอาชีวิตรอดโดยไม่คิดสิ่งใดทั้งสิ้น
การแสร้งพ่ายต้องถอยอย่างเป็นระเบียบ จะทิ้งอาวุธและเกราะไว้บ้างก็เถอะ แต่ไม่มีทางทิ้งเกลื่อนตลอดทาง
ใครแสร้งพ่ายด้วยการทิ้งอาวุธทุกอย่างไว้หมดกัน?
หากทำเช่นนั้น ก็ไม่ใช่แสร้งพ่ายแล้ว แต่เป็นการฆ่าตัวตายชัดๆ!
เมื่อถูกผู่หวังย้อนถาม เช่อเล่อเจี๋ยก็พูดไม่ออกไปชั่วขณะ
แม้เขาจะรู้สึกว่าข้าศึกถอยเร็วเกินไป จนดูคล้ายแสร้งพ่าย
แต่เขาก็ไม่เคยเห็นการแสร้งพ่ายเช่นนี้จริงๆ
อาวุธและโล่ที่ทิ้งไว้ตลอดทาง อย่างน้อยก็มีอุปกรณ์ของทหารสามถึงสี่พันคน
เดิมทีข้าศึกก็มีกำลังพลไม่มาก ยังทิ้งอุปกรณ์ไว้มากมายเช่นนี้ ย่อมดูไม่เหมือนแสร้งพ่ายจริงๆ