แผนสองทาง?
ทุกคนมองอวิ๋นเจิงอย่างไม่เข้าใจ
อวิ๋นเจิงหักกิ่งไม้ท่อนหนึ่งพาดลงบนแม่น้ำตานสุ่ย ก่อนอธิบายด้วยรอยยิ้มว่า “ขอเพียงกองกำลังขนาดเล็กของเรายึดเมืองจวิ้นได้ ก็จมเรือขนทหารและเสบียงเหล่านั้นเสีย เพื่อสกัดกองเรือศัตรู! ส่วนคนที่เหลือก็เร่งสร้างสะพานเรือ ให้กองทัพใหญ่ที่ตามมาของเราข้ามไปประจำการในเมืองจวิ้นได้อย่างรวดเร็ว...”
นี่คือแผนสองทางเช่นนี้หรือ?
สายตาของทุกคนพากันจับจ้องไปยังแผนที่ทราย
ฟังดูแล้ว นี่เป็นวิธีที่ดีทีเดียว!
เช่นนี้ สิ่งเดียวที่ต้องกังวลก็คือจะใช้เวลานานเพียงใดกว่าจะสร้างสะพานเรือเสร็จ
ก่อนสะพานเรือจะสร้างเสร็จ กองทัพที่บุกเข้าเมืองจวิ้นอาจถูกกองกำลังศัตรูโต้กลับอย่างหนัก นั่นจะเป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดของพวกเขา
ยามนี้ เสิ่นลั่วเยี่ยนชี้ไปยังแผนที่ทรายแล้วถามว่า “หากกองเรือศัตรูเข้ามาในแม่น้ำตานสุ่ยไม่ได้ พวกมันจะขึ้นฝั่งจากตรงนี้ แล้วโจมตีกองหลังของเราได้หรือไม่?”
เจียเหยายิ้มบาง ๆ “หากพวกมันกล้าขึ้นฝั่งจริง ฝ่ายที่ได้เปรียบก็จะเป็นเรา”
“ถูกต้อง!”
อวี๋ซื่อจงกล่าวอย่างมั่นใจว่า “หากอยู่กลางทะเล พวกเราสู้พวกมันไม่ได้ แต่ถ้าพวกมันกล้าขึ้นฝั่งมาโจมตีกองหลังของเรา ก็เท่ากับรนหาที่ตาย!”
เมื่ออยู่บนบก ก็เป็นสนามถนัดของพวกเขาแล้ว
“ก็ไม่แน่กระมัง?”
ฉินชีหู่กล่าวว่า “หากกองเรือศัตรูไม่ขึ้นฝั่งมาโจมตีกองหลังของเรา พวกมันยังอาจขึ้นฝั่งจากดินแดนของตนเอง แล้วลัดข้ามแนวเฉียงไปถึงฝั่งตรงข้ามของแม่น้ำตานสุ่ย ขัดขวางการสร้างสะพานเรือ ตัดขาดการติดต่อระหว่างเรากับคนในเมืองจวิ้น หรือแม้แต่โจมตีเมืองจวิ้นจากสองด้าน...”