หนึ่งวันต่อมา อวิ๋นเจิงก็ได้รับจดหมายตอบกลับจากเจียเหยา
เมื่ออ่านเนื้อหาในจดหมายตอบกลับของเจียเหยา อวิ๋นเจิงก็ส่ายหน้าพลางหัวเราะ
สตรีผู้นี้ช่างเจ้าเล่ห์นัก!
เจียเหยาเอาแต่พร่ำบ่นกับเขาถึงสถานการณ์อันยากลำบากของเป่ยหวน ทั้งยังกล่าวว่านางถอยทัพไปห้าสิบลี้เพื่อแสดงความจริงใจแล้ว หวังว่าเขาจะรักษาสัญญาและยุติศึกกับเป่ยหวน
ทว่าเรื่องที่หูเจี๋ยฉานอวี๋จะยกนางให้แต่งกับเหมิงตูกลับไม่เอ่ยถึงแม้แต่คำเดียว!
“พวกเจ้าใครเลียนลายมือของเจียเหยาได้บ้าง?”
อวิ๋นเจิงส่งจดหมายให้ทุกคน แล้วให้เวียนกันดูทีละคน
ทุกคนดูจนครบแล้วต่างก็ส่ายหน้า
แม้จดหมายฉบับนี้จะเขียนตอบกลับมาด้วยอักษรของต้าเฉียน แต่ลายมือของเจียเหยางดงามอ่อนช้อย พวกชายชราทั้งหลายนี้ส่วนมากเขียนหนังสือยังไม่ค่อยเป็น นับประสาอะไรกับการเลียนลายมือของนาง
“ข้าลองดูได้!”
ท้ายที่สุด เมี่ยวอินก็เป็นฝ่ายก้าวออกมา
“ได้ เช่นนั้นเจ้าลองคัดจดหมายฉบับนี้ของเจียเหยาดูก่อน”
อวิ๋นเจิงยิ้มแล้วปลอบเมี่ยวอิน “อย่ากดดันไป ไม่จำเป็นต้องเหมือนทุกกระเบียดนิ้ว ขอเพียงคล้ายสักเจ็ดส่วนก็พอ”
เมี่ยวอินพยักหน้าเบา ๆ
หลังจากอวิ๋นเจิงสั่งให้คนนำพู่กัน หมึก กระดาษ และแท่นฝนหมึกมาให้ เมี่ยวอินก็เริ่มเลียนลายมือของเจียเหยา
ในตอนแรก ลายมือของเมี่ยวอินกับเจียเหยายังแตกต่างกันมาก
แต่เมื่อเขียนไปเรื่อย ๆ ลายมือของเมี่ยวอินก็ยิ่งคล้ายเจียเหยาขึ้นทุกที
ต่อมา ลายมือก็คล้ายกันถึงแปดส่วนแล้ว
หากไม่สังเกตให้ดี คงดูไม่ออกจริง ๆ ว่าเป็นลายมือของคนสองคน
อย่างไรก็ตาม เมี่ยวอินก็เลียนแบบได้เพียงระดับนี้
หากจะให้เหมือนกันทุกประการ ย่อมเป็นเรื่องยากอยู่บ้าง