เมื่อดวงตะวันลับหายไปจากสายตาโดยสมบูรณ์ ทั้งสองจึงจูงมือกันกลับไปยังที่พักพิง
ไฟในเตาใกล้มอดดับเต็มทีแล้ว
เจียเหยาร้อนใจอยากรู้ว่าผลงานของพวกเขาเผาสำเร็จหรือไม่
อวิ๋นเจิงคาดคะเนว่า เผามานานถึงเพียงนี้แล้ว น่าจะได้ที่แล้ว
อย่างไรก็เป็นเพียงตุ๊กตาดินสองตัว มิใช่สิ่งของชิ้นใหญ่โตอะไร
เมื่อไฟในเตาดับสนิทและปล่อยให้เย็นลงอยู่ครู่หนึ่ง ทั้งสองจึงเริ่มค้นหาตุ๊กตาดินของตนจากกองขี้เถ้าใต้เตา
ค้นหาอยู่ครู่ใหญ่ ในที่สุดทั้งสองก็พบตุ๊กตาดิน
จะพูดให้ถูก ตอนนี้ควรเรียกว่าตุ๊กตาดินเผาแล้ว
“เผาสำเร็จแล้ว!”
“พวกเราทำสำเร็จแล้ว!”
เจียเหยาร้องด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะโอบคออวิ๋นเจิงแล้วจุมพิตเขาอย่างอดใจไม่ไหว
หลายวันมานี้ พวกเขาคุ้นชินกับการทำเช่นนี้แล้ว
ความเขินอายทั้งมวลคล้ายแปรเปลี่ยนเป็นเรื่องธรรมดาไปโดยปริยาย
หลังจุมพิตดูดดื่มอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดริมฝีปากของทั้งสองก็ผละออกจากกัน
เจียเหยารีบหยิบตุ๊กตาดินเผาบนพื้นขึ้นมา ใช้ผ้าขี้ริ้วข้างกายปัดขี้เถ้าออก เผยโฉมตุ๊กตาดินเผาสีแดงคล้ำ
ตุ๊กตาดินเผาทั้งสองตัวเผาได้สำเร็จอย่างยิ่ง ใช้นิ้วดีดแล้วเกิดเสียงใสกังวาน
แต่หากนำตุ๊กตาดินเผาสองตัวนี้ไปให้ผู้อื่นดู คงไม่มีใครจำได้ว่าเป็นพวกเขาทั้งคู่
“ตุ๊กตาดินเผาสองตัวนี้เป็นของข้าทั้งหมด!”
เจียเหยาถือสิทธิ์ขาด ยึดตุ๊กตาดินเผาทั้งสองตัวไว้กับตนทันที
“...”
อวิ๋นเจิงพูดไม่ออก “อย่างน้อยก็เหลือให้ข้าสักตัวสิ!”
“ไม่ให้!”
เจียเหยาเชิดหน้าส่ายศีรษะ ไม่เหลือเค้าขององค์หญิงผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แห่งเป่ยหวนแม้แต่น้อย