“ตูม!”
เสียงระเบิดกึกก้องดังขึ้นข้างหูอวิ๋นเจิง
แม้ท่ามกลางเสียงปืนใหญ่ที่ดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย เสียงระเบิดครั้งนี้ก็ยังชัดเจนเป็นพิเศษ
เมื่อได้ยินเสียงนั้น เปลือกตาของอวิ๋นเจิงพลันกระตุก
เสียงระเบิดดังถึงเพียงนี้ มีเพียงเหตุเดียวที่เป็นไปได้!
กระสุนระเบิดต่อเนื่อง!
ต้องเป็นคลังกระสุนบนเรือรบหลักลำใดลำหนึ่งระเบิดขึ้นอย่างแน่นอน!
หากเกิดการระเบิดเช่นนี้ ทหารบนเรือรบลำหนึ่งย่อมสูญเสียอย่างน้อยครึ่งหนึ่ง
ถึงขั้นอาจสิ้นทั้งกองทัพ!
สุดท้าย หมอกหนาทึบที่จู่ ๆ ก็ปกคลุมทะเล ก็ยังนำความสูญเสียที่เขาไม่ปรารถนามาให้พวกเขา
เวลานี้ หลินจี้เร่งฝีเท้าเข้ามารายงาน “ท่านอ๋อง สอบสวนได้ความแล้ว! ก่อนหน้านี้ข้าศึกซุ่มอยู่ใกล้เกาะเล็ก ๆ ทางตะวันออกเฉียงใต้ เดิมทีคิดจะบุกเข้ามาจากด้านหลังปีกขวาของเรา เพื่อมุ่งโจมตีเรือบัญชาการของท่านอ๋อง แต่จู่ ๆ หมอกหนาก็ปกคลุมทะเล พวกเขาจึงตั้งตัวไม่ทันเช่นกัน...”
หมอกหนาเช่นนี้ไม่เป็นผลดีต่อฝ่ายใดทั้งสิ้น
แต่สุดท้าย พวกเขาก็ได้รับคำสั่งให้บุกโจมตีต่อไปตามแผนเดิม
ทหารบนเรือข้าศึกลำนี้เองก็ไม่รู้ว่าพวกตนมาถึงที่นี่ได้อย่างไร
อย่างไรเสีย พวกเขาก็แล่นเรือสะเปะสะปะอยู่ในหมอก แล้วก็บังเอิญพุ่งชนเรือบัญชาการของอวิ๋นเจิงเข้า
“คราวนี้พวกเขามีเรือรบกี่ลำ?”
อวิ๋นเจิงเอ่ยถาม
“ราว 150 ลำพ่ะย่ะค่ะ”
หลินจี้ตอบ “พวกเขาเพิ่งถอยกลับมาจากทางใต้ เมื่อวานเพิ่งรวมกำลังกับกองกำลังอื่นเสร็จ การศึกทางใต้ดูเหมือนจะสงบลงแล้ว โจรหยวนคงบรรลุข้อตกลงกับดินแดนอื่น...”
ทว่าทหารสองนายนี้เป็นเพียงพลเรือทั่วไป