“หลายปีมานี้สร้างเรือรบตั้งมากมาย แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เราได้ขึ้นเรือรบ!”
ฮ่องเต้เหวินทอดพระบาทไปบนดาดฟ้าเรือรบ พลางทอดพระเนตรฉินลิ่วก่านที่อยู่ข้างพระวรกายด้วยความรู้สึกหลากหลาย
“กระหม่อมเองก็แทบไม่เคยขึ้นเรือรบเช่นกันพ่ะย่ะค่ะ!”
ฉินลิ่วก่านฉีกยิ้ม ก่อนกระทืบเท้าลงบนดาดฟ้าอีกหลายครั้ง แล้วหันไปถามอวิ๋นเจิง “องค์ชาย เรือรบลำนี้ดูเหมือนจะไม่ได้แข็งแรงนัก รู้สึกไม่ค่อยมั่นคงเลยพ่ะย่ะค่ะ”
อวิ๋นเจิงหัวเราะไม่ออก “ดูท่ากั๋วกงหรงจะเชี่ยวชาญเรื่องเรือรบไม่น้อย?”
“แน่นอน!”
ฉินลิ่วก่านกล่าวอย่างภาคภูมิใจ “ตอนนั้นข้าเคยได้รับพระบัญชาให้ไปกำกับการสร้างเรือรบที่หยวนโจว แม้ข้าจะไม่รู้วิธีต่อเรือ แต่คุณภาพของเรือดีหรือไม่ ข้ามองปราดเดียวก็รู้แล้ว! แม่ทัพจ้าว เรือรบของพวกท่านใช้ไม้สนซีดาร์ใช่หรือไม่?”
“กั๋วกงหรงช่างสายตาแหลมคมจริง ๆ”
จ้าวหลิวเหลียงกล่าวประจบ ก่อนอธิบายว่า “ไม้ที่เหมาะแก่การนำมาสร้างเรือรบในซั่วเป่ยมีหลัก ๆ คือไม้สนซีดาร์กับไม้สน ดังนั้นเรือรบที่ซั่วเป่ยสร้างขึ้นเองจึงใช้ไม้สองชนิดนี้เป็นหลัก”
“ไม่แข็งแรง...”
ฉินลิ่วก่านจุ๊ปาก “ท่านซื่อตรงเกินไปแล้ว ต้องบ่นว่าขาดแคลนบ้าง...”
“...”
เมื่อได้ยินคำพูดของฉินลิ่วก่าน ทุกคนก็พลันมีสีหน้ากระอักกระอ่วน
ตาเฒ่าเจ้าเล่ห์ผู้นี้!
เพิ่งมาถึงก็สอนคนอื่นให้บ่นว่าจน?
ไม่กลัวอวิ๋นเจิงเตะเขาตกแม่น้ำหลีเจียงหรือไร
“พวกเขาไม่ขาดแคลนหรอก”
อวิ๋นเจิงยิ้มมองฉินลิ่วก่านแวบหนึ่ง แล้วสั่งจ้าวหลิวเหลียง “เอาละ สั่งให้ทหารทุกคนเข้าประจำตำแหน่ง เตรียมเริ่มการฝึกได้!”
“พ่ะย่ะค่ะ!”
จ้าวหลิวเหลียงรับคำสั่ง คำนับทุกคนแล้วถอยออกไป
“เคร้ง เคร้ง เคร้ง...”
เสียงเคาะแผ่นเหล็กดังขึ้น ทหารบนเรือรบก็เข้าประจำตำแหน่งของตนทันที