ศึกชิงเมืองครั้งนี้ดำเนินไปไม่นานนัก
เกือบถึงยามเที่ยง การสู้รบก็สิ้นสุดลงแล้ว
เดิมทีทหารซีฉวีก็ไร้ใจสู้รบอยู่แล้ว ครั้นอ๋องฟาเชียงกับเหล่าขุนนางเผ่าฟาเชียงนำธงขาวมามอบตัวด้วยตนเอง ทหารส่วนน้อยที่ยังคิดต่อต้านจึงหมดใจสู้โดยสิ้นเชิง
ท้ายที่สุด ทหารต้าเฉียนกับเจียวลู่ก็เลิกสังหารศัตรู หันไปช่วยกันรักษาความสงบเรียบร้อยแทน
ส่วนฉินชีหู่และพวกเขาก็รอจนแล้วจนรอด กองหนุนที่เอาแต่หดหัวอยู่ในกระดองก็ไม่บุกจู่โจมทางด้านหลังของพวกเขา
เมื่อผลออกมาเช่นนี้ อวิ๋นเจิงกับฉินชีหู่ต่างก็จนใจ
ในสถานการณ์เช่นนี้ กองหนุนสายนั้นยังเลือกหดหัวไม่ยอมออกมา แม้แต่อวิ๋นเจิงก็อดสงสัยไม่ได้ว่าพวกเขาเป็นเต่าหรืออย่างไร
“ไปเถิด! เข้าเมืองก่อนแล้วค่อยว่ากัน!”
อวิ๋นเจิงยิ้มอย่างจนใจให้ฉินชีหู่ ก่อนเอ่ยชวนเข้าเมือง
“คนที่เอาแต่หดหัวข้ามาเห็นมามาก แต่หดหัวได้ถึงเพียงนี้ ข้าเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก!”
ฉินชีหู่บ่นออกมาประโยคหนึ่ง ก่อนติดตามอวิ๋นเจิงจากไปด้วยความหงุดหงิดเต็มอก
ไม่นานนัก อวิ๋นเจิงและคณะก็เข้าเมือง
อ๋องฟาเชียงพาเหล่าขุนนางเผ่าฟาเชียงมาต้อนรับด้วย
“ขอถวายคำนับท่านอ๋อง...”
อ๋องฟาเชียงนำหน้าคุกเข่าลง ก้มตัวต่ำ ใช้ธรรมเนียมสูงสุดต้อนรับผู้มาเยือน
“ทุกท่านลุกขึ้นเถิด”
อวิ๋นเจิงก้าวไปข้างหน้า เอ่ยกับอ๋องฟาเชียงด้วยสีหน้ารู้สึกผิด “เดิมทีข้าคิดจะให้เวลาท่านอ๋องสามวันไตร่ตรองเรื่องยอมจำนน ทว่ากองทัพหลายหมื่นนายจากนครหลวงซีฉวีบุกเข้ามา ข้าไม่อาจปล่อยให้กองทัพถูกข้าศึกหนีบอยู่ทั้งหน้าและหลัง จึงจำต้องยกทัพเข้าโจมตีเมืองก่อนกำหนด ขอท่านอ๋องกับทุกท่านอย่าถือโทษที่ข้าผิดคำเลย”