หลายวันหลังจากกลับถึงซั่วฟาง อวิ๋นเจิงก็ได้รับข่าวดีอีกเรื่องหนึ่ง
เจินเถียนอู่มาถึงซินจินแล้ว!
ยิ่งไปกว่านั้น เจินเถียนอู่ยังเล่นกลขอรับโทษด้วยการมัดตัวเองมาเสียด้วย!
เมื่อได้รับข่าวจากซินจิน อวิ๋นเจิงก็สั่งให้คนนำตัวเจินเถียนอู่ไปยังติ้งเป่ยทันที ส่วนตนเองก็พาจางซวีมุ่งหน้าไปติ้งเป่ยอย่างเร่งด่วน
พวกเขาออกเดินทางตอนเที่ยง ควบม้าจนถึงกลางดึกจึงมาถึงติ้งเป่ย
เช้าวันต่อมา อวิ๋นเจิงก็พาจางซวีไปยังโรงงานอาวุธปืน
“ช่วงนี้มีปืนใหญ่กระบอกใหม่ที่หล่อเสร็จแล้วหรือไม่?”
เมื่อมาถึงโรงงานอาวุธปืน อวิ๋นเจิงก็เอ่ยถามเยว่เซิงอย่างเร่งร้อน
“ท่านอ๋องกับใต้เท้าจางมาถูกเวลาแล้วขอรับ”
เยว่เซิงตอบพลางยิ้มแย้ม “พวกเรากำลังเตรียมหล่อปืนใหญ่ขนาดสี่ชุ่น...”
“มั่นใจหรือไม่?”
จางซวีถามขึ้นทันที
“เรื่องนี้...”
เยว่เซิงยิ้มเก้อเขิน “พวกเรากำลังทดลองกันอยู่ ยังไม่ค่อยมั่นใจขอรับ...”
เรื่องเหล่านี้มิใช่ค่อย ๆ ทดลองกันไปทีละขั้นหรอกหรือ?
หลังจากคราวก่อนอวิ๋นเจิงกับเย่จื่อจากไป พวกเขาก็เริ่มเตรียมหล่อปืนใหญ่ขนาดสี่ชุ่น
ก่อนหน้านี้เอาแต่เตรียมการมาโดยตลอด
พวกเขาจงใจเลือกวันมงคลในวันนี้เพื่อเริ่มหล่อปืนใหญ่ หวังยืมโชคจากสวรรค์มาสักหน่อย
หากมั่นใจอยู่แล้ว ไยต้องทำเรื่องไร้สาระเหล่านี้ด้วย?
“เช่นนั้นก็ทำตามความคิดของพวกเจ้าเถิด!”
อวิ๋นเจิงสั่ง “ไม่ว่าจะสำเร็จหรือไม่ก็ไม่เป็นไร อย่าได้กดดันตนเอง!”
หากปืนใหญ่สี่ชุ่นใช้ไม่ได้ ก็หล่อปืนใหญ่สามชุ่นสักกระบอกไปแสดงให้เจินเถียนอู่ดู!
หากยังไม่ได้อีก ก็หาสถานที่ฝังห่อดินระเบิดไว้ล่วงหน้า คำนวณเวลาแล้วจุดไฟ ทำให้ดูราวกับกระสุนปืนใหญ่ระเบิด