“นี่คือบัญชีของขวัญทั้งหมด ขอเชิญท่านอ๋องตรวจดูพ่ะย่ะค่ะ”
ยามบ่าย อวี๋ฝูพาคนไปจดทะเบียนและรวบรวมรายการของขวัญทั้งหมดในงานอภิเษกของอวิ๋นเจิง
“ไม่เลว จัดการงานได้คล่องแคล่วดี”
อวิ๋นเจิงรับสมุดเล่มเล็กมา แล้วยังไม่ลืมเอ่ยชมอวี๋ฝูอีกคำ
“เป็นหน้าที่ของข้าน้อยพ่ะย่ะค่ะ”
อวี๋ฝูตอบอย่างนอบน้อม
“เอาละ ข้าจะดูก่อน เจ้าออกไปได้”
“ข้าน้อยขอตัวพ่ะย่ะค่ะ!”
อวี๋ฝูประสานมือคำนับ ก่อนถอยออกไป
อวิ๋นเจิงถือสมุดเล่มเล็กเดินไปนั่งในลานเรือน เปิดมันออกด้วยใจเปี่ยมความคาดหวัง
เขากับเจียเหยาการแต่งเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างสองแคว้นเชียวนะ!
ของขวัญที่คนเหล่านี้ส่งมา อย่างไรก็ควรมีระดับอยู่บ้างกระมัง?
นี่ก็เป็นรายได้ก้อนโตทีเดียว!
ว่าไปแล้ว พี่สามมิใช่กำลังขัดสนเงินทองหรือ?
แต่งภรรยาสักคนทุกสามวันห้าวัน เงินก็จะมาเองมิใช่หรือ?
เฮ้อ!
เป็นถึงรัชทายาทแท้ ๆ กลับหาเงินไม่เป็น
ช่างเสียชื่อรัชทายาทเปล่า ๆ
อวิ๋นเจิงนึกตำหนิอวิ๋นลี่ในใจ พลางค่อย ๆ เปิดสมุดเล่มเล็ก
เห็นได้ชัดว่าอวี๋ฝูเป็นพ่อบ้านที่ไม่เลว
นอกจากจะจดจำนวนของขวัญไว้แล้ว หลังรายการของขวัญแต่ละชิ้นยังมีชื่อผู้มอบ พร้อมทั้งประเมินมูลค่าไว้คร่าว ๆ ด้วย
อวิ๋นเจิงพลิกดูอย่างไม่เร่งร้อน พลางพยักหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า
อืม ไม่เลว
แต่ละคนรู้ความกันดีทั้งนั้น
ของขวัญที่ขุนนางในราชสำนักส่งมา ล้วนมีมูลค่าไม่ต่ำกว่าหนึ่งพันตำลึงเงิน
ของขวัญจากพี่รอง พี่สาม และคนอื่น ๆ ประเมินแล้วมีมูลค่าเกินหนึ่งหมื่นตำลึงเงิน
ส่วนของขวัญจากท่านกั๋วกงและขุนนางใหญ่ในราชสำนัก ล้วนประเมินได้ไม่ต่ำกว่าสามถึงห้าพันตำลึงเงิน